Hoşlandığım erkeğe gelince selam veremiyorum, bunu aşmanın bir yolu var mı?

Aslında bu sorunun cevabını biliyorum. Biraz uzun bir cevap ve uzun bir deneyim. Ama sana buna benzer bir şey anlatmak istiyorum biraz benzer şeyler yaşamışız ve şu an onun acısı hala içimi yakıyor.
Biz bir binaya taşınmıştık 4-5 sene önce. Çoğu şeyler eve yerleştirilmişti ve ben evi görmek istedim. Apartmanın girişine yakın bir kız bana bakıyordu. Buraya taşındığımı anlamış olmalıydı ve o kadar uzun bakmıştıki gözlerime "merhaba" diyecek sanmıştım. Ama demiyordu 😐 sonra ben söylemeye karar verdim ama o anda dilim tutuldu sesim çıkmadı 😕 yanından geçip gitmiştim. Ama o şeyden sonra neden susup kaldığımı çok düşündüm. Ve neden onun "merhaba" demesini beklediğimi. Çünkü her zaman insanlarla tanışan taraf ben olurum, yani tanışma konusunda acele ederim.
Neyse o kadar düşünmüştümki kendime hedef koynuştum birdaha onu görürsem ilk ben konuşacağım diye.😶Olmadı sonra yine olmadı. Çok saçma bir şekilde hedef koymuştum ve tekrar tekrar deniyordum. Bir zaman sonra vazgeçtim ve dedimki eğer isterse o konuşur diye. Sürekli ona fırsat oluşturmaya çalıştım. Ona kapıyı falan tuttum, yollarımızı falan -tesadüfmüş gibi- kesiştirdim. Ama hiçbir şey demiyor. "Olamaz ya" dedim çünkü yanından falan geçtiğimde gözlerime bakıyordu ve bazen beni görmezden geliyordu ama saçlarıyla falan oynamaya çalışıyordu. Neden ama? Canım acıyordu resmen özgüvensiz hissetmeye başlamıştım. Farklı biri olmuştum sanki.

Çok uzattım, işte ilginç kısmına geleyim o kızla hala tanışamadık ve het geçen gün sanki aramıza engel girmişti. Evet zamanla takıntılarımı yenmiştim ama sanırım yenmemişim hala. Hmm sana şunu söylemek istiyorum ben 4 gün önce Türkiye'den ayrıldım ve şu an farklı bir ülkedeyim, burada ne kadar kalacağım bilmiyorum 1 ay diye düşünüyordum ama iş fırsatları artmaya başladı ve ana dilimi yani türkçeyi burada kullanıp daha farklı iş imkanlarının oluşturabileceğimi düşünüyorum. Belki 1 yıl geri dönmeyeceğim belkide daha farklı ülkelere gideceğim. Biliyor musun çok pişmanım derdim 2 yıl önce olsaydı bu olay ama belkide benim için iyi olmuştur. Çünkü çok çabaladım onunla tanışmak için ve çok tuhaf bir şekilde çok zorlandım. Türkiye'den gitmeden son 1 hafta önce onunla konuşmaya ikna etmiştim kendimi. Ona "gerçekten bir merhaba demek bu kadar zor muydu?" ve "neden benimle hiç tanışmadın, ne kadar zor zaman geçirdiğini bilmiyorum ama bende çok zor zamanlar geçirdim, nedense seninle tanışamamak acılarımı 2 kat arttırdı" demek için hergün dışarı çıkmadan eşyalırımı hazırlamam gerektiğini bilsemde bir süre etrafta dolaştım. Ama noldu tahmin et. -bu aptal duygu çok canımı sıkıyor hayatımda böyle saçma şeyler hissetmedim- ama tahmin et ne oldu? Son 1 gün önce, sonunda onu gördüm ve cesaretim ve herşeyim onunla konuşmak için hazırdı. Biraz uzaktaydım ve onun gülme sesi geliyordu, yanında biri vardı ama karanlık olduğu için çok anlaşılmıyordu. Orada öylece beklemeyi reddettim ve merakım beni yanında kim olduğunu öğrenmeye itti. Yanındakinin kız mı erkek mi olduğunu seçebilecek kadar yaklaşmıştım ve öylece orada dondum. Kız bana bakıp bir anda gülüşünü gizledi ve gözlerini kaçırmaya başladı. Suçluluk hissetmiş gibi ve o anda ağzımı bıçak açmadı ve öylece uzaklaştım oradan. Ertesi gün, gece uçakta giderken az uyumuş olmamama rağmen gözüme uyku girmedi. şu an üzerinden 4 gün geçti ve neredeyse unutacaktım ama senin sorunu okuyunca -şuan biraz boş vaktimi cevaplayarak kullanmak istedim- cevaplamak zorunda hissettim kendimi ama o kadar uzun ve hızlı yazdımki. Gerçek değilmiş gibi hissettiriyor. Ama senin sorunun cevabını biliyorum ben ve aslında bu benzer olay sorduğun sorunun cevabı. Ben yaşayamadığım için başka birine yardım etme isteğim neredeyse olmuyor ama bunu yazmak için gerçekten çok uğraştım ve umarım işine yarar. Sana ve kendimede söylüyorum bunu "belkide o kadar uğraşmaya değmez..."