Ben neden kızlarla bişiler yaşayamıyrum. Yardımcı olabilir misiniz?

Sorunumun görünüşte olduğunu düşünüyorum bazen. Bazense bikaç küçük övgü alır gibi oluyorum ve öyleyse sorunun bundan fazlasında yani yaklaşımımda olduğunu düşünmeye başlıyorum. Sıkıcı biri olduğumdan veya konuştuğum kişilere göre yanında olmanın iyi gelmediği birisi olmalıyım

Şimdi senden görünüşümü yorumlamana istesem belki de vasat olmadığımdan iyisin diceksin. Ama bu birilerinin benimle zaman geçirmeyi istemesi için yeterli midir bilemem. Veya görünüşüm gerçekten idare eder olsa da muhabbetimi, karakterimi de yorumlamak gerekir. Buysa zamanla olacak bi şey. Ama kimse bu denli uzun konuşmuyor bile benimle. Ne yapıcam bilemiyorum

Sen kız olduğundan seçeneğinin olması gerekir aslında. Ama seni sırf sevişmek için kullanmayı isteyen tayfayı bi seçenek olarak görmüyor olabilirsin. Sana değer verdiği için yanında olan birini istiyosundur. Bende iki seçenek de yok doğrusu. Seçenek olarak görmeyi istemeyeceğim kimse de yok. Yazan da yok, konuşan da

Neyse, bu kadar acındırma yeterli

Haklı olabilirsin. Hatta bundan da öte muhtemelen. Çünkü üniversitede ne tipler görmüştüm kızlarla takılar. Çok özgüvenliydiler. Fazlasıyla

Şu an bile konuşurken çok sıkıcıyım değil mi
uzun uzun yazıyorum filan
of ya

Teşekkür ederim. İyi bile geldi
Yine de bu bir şeyler için yeterli olmuyo sanırım

Acaba sen de benim gibi gerek özgüven eksikliğinden gerekse belki maddi yetersizliklerten, kısacası bi' sebepten çoğunlukla evde, tek başına zaman geçirdiğin için mi bu tür bi duruma mecbur kaldın?

Şimdi durumunu daha iyi anlıyorum ve seni görmediğim halde tahmin edebiliyorum ki bu, özgüven eksikliğinden fazlası olamaz. Eminim seninle konuşmayı ve iletişim kurmayı isteyen birçok kişi olmuştur. (Sen bunu fark etmesen de.) Ama bir sebepten ötürü kendini yetersiz hissedişin, seni, sana hayatı yaşanılır hissettirecek olan şeylerden kendini alıkoymaya ve geride tutmaya itmiş. Benimki de kısmen benzer bir durum diyebilirim. Ama bir fark var ki; (belki de erkek oluşumla ilgilidir) pek ilgi ve rağbet görmedim. Belki de hak etmediğimi düşünerek görmeyi istememişimdir.

İnsanın normalde pekâlâ yapabileceği şeyleri aslında yapamayacağına inanması, dolaylı olarak kendini ondan mahrum bırakması ve bu durumun verdiği acıya rağmen bu döngüyü kıramaması o kadar rahatsız edici bir şey ki. İçimizde biriken o geç kalmıştık hissi... Gerçekten berbat hissettirebiliyor.

Pozitif yaklaşmaktan başka çaremizin olmadığını düşündüğümden şunları söylemek istiyorum: Aslında hala geç değil. 27'ymişsin. Ben de 24. İkimiz için de hala bir yolun var olduğuna inanıyorum. İnanmalıyız. Ayrıca durumu (benim şu an yaptığıma benzer olarak :d) olduğundan daha vasat varsaymanın, yani dramatikleştirmenin de bizlerle ilgili olduğunu düşünüyorum. Yapmayı istediklerimizi yapabileceğimizi, bunun için yalnızca inanmayı başarabilmemizin gerekli olduğunu ve hala geç kalmadığımızı bilmemiz gerekiyor. (Çok zor olsa da denesek?)

Normalde şu sıralar pek pesimistimdir. Ama birileriyle bu tür bi durumu konuştuğumda optimist olasım tutuyor. Bu konuşmaların hiçbirinin sonrasında sana bir şeyleri değiştirmek için yeterli motivasyonu vermeyebileceğini de biliyorum. Yine de bir şeyler söylemek istiyor insan

Üzgünüm. Gördüğüm halde direkt olarak geri dönemedim. Çünkü bugün de, geçtiğimiz günlerden farksız olarak yorgun ve hasta hissediyordum kendimi. Ve buna karşın yapmam gereken bazı işlerim vardı. Onlarla uğraştım ve bir kısmını halledebilmiş olmanın rahatlığıyla geri döndüm.

Bu yalnızlığın fayda sağlandığı en büyük şey, kişisel farkındalık olsa gerek. Yine de mükemmel değilim ve hatalar yapıyorum. Düşüncesizce davranabiliyorum yani. Yine de teşekkür ederim ^^

Rağbet görmeyişinin sebebinin kendini insanlığa göstermeyişinle ilgili olduğunu unutma. Sonuçta bulunduğu şehrin şu şu binasının şu dairesinde yaşayan bi prensesin olduğunu bilmez beyaz atlı prensler. O yüzden seni gelip almaları da zordur. Sorunu kendinde aramayı sürdürerek daha berbat hissetme diye söylüyorum bunu. Çoğu zaman kendimizin farkına varamadığımız gibi diğer insanları da bundan mahrum bırakıyoruz. Ha tabii herkes de bizim için ölecek değil. Yine de, görebileceğimiz değeri ve ilgiyi göremiyoruz. Artık görebilmen dileğiyle. Ha bi' de. Umarım artık bir şeyler senin için de benim için de yolunda gitmeye meyleder

Ama ben sallamadığım için 24 yıl böyle oldu. Böyle olduğu için artık rahatsız etme seviyesine geldi. Hayır sosyalleşemiyorum da