Hiç birini gerçekten sevdiniz mi?

Riya olmadan ne demek tam anlamadım ama pek tabi ki sevdim, hem de dolu dolu en az kafadan 4-5 büyük aşkım oldu. Hala da olabilir, en ufak kuşkum yok. Riya meselesini açıklarsanız belki cevaplayabilirim, ama bir gözlem: insani duyguların en yücesi dahi, zaman zaman insanın elinde rezilliğin daniskasına dönebilir. Bunu sevginizin gerçek olmamasına bağlamaktansa, saf sevginin ancak ilahi bir güce yaraşabileceğini kabul edip, insan ve dolayısıyla kusurlu olabileceğimizi de kabul etmek en doğrusu sanki… Riya, kıskançlık, haset, nefret belki hoş değiller, kabul, ve bastırılmaları da gerekir, eyvallah, ama sonuçta insancadır ve sizde de çıkabilir, sevdiğinizde de, ananızda da babanızda da, kusursuz diye düşündüğünüz kişilerde de…. İnsan garip bir varlık, hem en yüce hem en aşağılık duygu aynı anda aynı bedende görünebiliyor. Bunu çok da suçlayıcı bir mantıkla incelemek lazım zira bundan kimse muaf değildir, ve siz nasıl kontrol edemediğiniz bir duygudan dolayı yargılanmaktan hoşlanmayacaksanız, bir başkası da bunu istemez. Beşer şaşar derler ya, kusur insana özgüdür. Kusursuzluk arayansa çoğunlukla kendi kusurunu örtmekle meşguldür, umarım anlatabilmişimdir…

Benim sevgim ve aşkım mecnun'un aşkından büyüktü, 20 yaşında birine aşık olsum sevdim ama olmadı, ve o günden beri sanki yaşayan bir ölüyüm, şu anda bile 24 saat aklımdan hiç çıkmıyor, insanlar yilda 1 yaş yaşlanırken ben yilda 3 yaş yaşlaniyor'um, hayattan hiç zevk almıyorum.

Sevdim, beni sevgilisiyle tanıştırdı. ayrıldı onu sevdiğimi bile bile benle 3 sene aynı evde yaşadı ilerisinin hayalini kurarken üniversite sonrasında İzmir'e döndü ve babasının patronuyla evlendi. kendisinden 17 yaş büyük birisiyle... Diyeceğim bu kadar.