'Ne tuhaf şey seninleyken zamanın durması ama yılları durduramamak' dediğin biri oldu mu hayatında?

Öyle bir insan vardı evet.
Canımdan çok severdim. Kokusu bile benim için hazineydi. Hava geçirmez bir seyin içinde saklardım kokusu sinmiş eşyaları...

Hayatımda ilk kez gerçek aşkı tatmıştım. İlk kez bi kadının elini tutmuş ilk kez bi kadına dokunmuş, ilk kez bir kadınla hayaller kurmuştum...

Onu dizime yatırır saçlarını sever okşardım hep. Çok alışmıştım ona. O benim dünyadaki cennetimdi. Ama askerlik zamanım gelmişti.
İçimden bir ses bu kız seni beklemez diyordu ama kopamıyordum da. O canımdan bir parçaydı.


13 Kasım 2021 saat 21:30
Terminalde sarıldım ona. Vedalaştım ve yola çıktım. O kadar çok ağladım ki askere giderken o yolda... Diyarbakıra vardığımda gözlerim morarmıştı...

Diyarbakırda -18 derecede hem soğuk hem teröre karşı yaşam mücadelesi verirken bir akşam üstü aldatıldığımı öğrendim orada...

Kaç kez canıma kıymak istedim, piyade tüfeğinin namlusunu kaç kez çeneme dayadım, kaç kez tetiği çekmek istedim ama yapamadım. içimde ölen bir insan vardı ama ben ölemedim onun aşkıyla...

Bu hikayeden geriye içimde bir yara ve o zamanları anlatan fotoğraflar kaldı sadece...