Sizi ne kadar cok sevdiler?

Sonrasında yaptığı kötülüğü saymazsam beni o an için kocaman sevmiş olabilirdi. Açık söyleyeyim, buluştuğum ilk insandı. Ve beni yemeğe çıkarmıştı. Otogardan aldı, yedirdi, gezdirdi ve geriye otogara bıraktı. Şehir dışından gelmiştim çünkü yanına. Ama sanki kız arkadaşımla değil de annemle çıkmış gibi oldum. Çünkü her şeyi kendi yaptı ve bana hiç fırsat vermedi. İşte bu çok üzücü ve tek taraflıydı. Ben de elim boş gitmedim yanına tabi ki. Filmler, kitaplar, tatlılar ne bulduysam hepsini götürmüştüm ona. Ben onu tanımak istiyordum sadece. O ise beni en fazla misafir edip ağırlayıp göndermekti. O konuda pek anlaşamadık. Çünkü ben sonra onu hep aradığımda ya telefona çıkmadı ya da bir randevu planlamadı. Ben o zamanlar 18-19 yaşlarındaydım. o ise 22-23 gibi bir şeydi. Ona baya hayrandım. Çünkü kendi ayakları üzerinde duran müthiş biriydi ve onu kendime çok örnek alıyordum. Harika yetenekli biriydi. Ve bence çok güçlü bir kadındı. Ama bizimkisi biraz abla kardeş ilişkisi gibi olmuş olabilir sanırım, kusura bakmayın. Pek yetenekli sayılmam çünkü. O kadar oldu hayatımda en fazla tek şey. Birinden alıp alabildiğim tek ve en değerli olan şey yemeğe çıkarılmak oldu yani. Keşke ben de karşımda ki insana daha çok şey verebilseydim ama çocuktum. Onun binde biri kadar ancak ederdim. Sevgim saflığım ve sadakatim dışında. Bunlar da pek karın doyurmuyor. Karşımda ki benden daha gerçekçi, ayakları yere sağlam bir insanmış.

Yaşım 48 oldu, 6 ay sonra 49 bitecek... Geçmişe dönüp bakıyorum da, çekirdek ailem dışında hiç kimse beni gerçekten, çıkarsız, koşulsuz, beklentisiz sevmemiş... Kimsenin benim için öyle, "vaayyy beee" dedirtecek bir şey yaptığını görmedim, görseydim karşılık bulurdu benden... Kıymet bilirim çok şükür... Koskoca bir ömrü, çekirdek aile dışında birinden gerçek sevgiyi göremeden tüketmişim... Olsun... Bunda da vardır bir hayır...