Hiç sevgilim nişanlım eşim olmayacak hiç araba sürüp kullanamayacağım hiç yurt dışı görmeyeceğim siz ne düşünüyorsunuz?

Demek depresyonda olduğunu düşünüyorsun harikaymış. Ben de senden daha tecrübesiz bir depresyonluyum. Ben hayatımın dört yılıdır depresyonda falanım. Öyle olduğumu biliyorum çünkü bunun başka hiçbir açıklaması olamaz. Ve bu sene doktora gitmeyi düşünüyorum. Bir psikolog veya gerekiyorsa bir psikiyatrist. Sen gittin mi daha önce bilmiyorum. Veya depresyonla ilgili bu 11 yıl içinde hiç araştırma yaptın mı bilemiyorum. Belki de benden çok daha fazlasını biliyorsundur. Fakat ben depresyonla ilgili gerçekleri çarpıtmamıza sebep olan bir hastalık olduğu bilgisine sahibim. Yani aynı şu an senin yaptığın gibi gerçekleri net göremiyoruz. Mesela sen diyorsun ki seni tanıdığımda öyle düşüneceğimden eminsin fakat bunun adı akıl okumaktır bana kendini anlatmadın ve ben seni tanımıyorum ve bu sebeple bunu asla bilemezsin. Bu çarpıtılmış bir gerçeklik. Kendinin EN işe yaramaz ve EN aptal kişi olduğunu söylüyorsun bu kesinlikle gerçeklikten kopmuş bir durum. En olman imkansız gibi bir durum. Yaptığın olumsuz durumları aşırı büyük görüp hayatına dair olumlu şeyleri neredeyse görmüyor gibisin. Ayrıca genel olarak falcılık yapıyorsun yani geleceğe dair kehanette bulunuyorsun ve be aksini savunduğumda yine gerçeği çarpıtarak sen ne bilebilirsin ki yaşamadın benim hayatımı diyorsun. Evet, senin hayatını yaşamadım fakat bu gerçeği değiştirmez ki. Bu depresyondan kurtulabilirsin. Bunu gerçekten yapabilirsin. Bak doktora gitmeyi düşünür müsün bilmiyorum ama bir doktora gidilebilir veya bununla ilgili kitaplar okumayı deneyebilirsin ne kadar yardımı olur inan bilmiyorum ama böyle kestirip atma lütfen. Ben de dünyanın en aptal insanı olduğuma inanıyorum mesela. Önceden çok parlak bir öğrenciydim ve o kadar aptalca bir şekilde hayatımı harcadım ki... Yenilmezken bir anda her şeyimi kaybettim. Dünyanın en tembel, en iradesiz, en gereksiz, en utanç verici, en kötü, en iğrenç insanı oldum. Ya da bana öyle geldi ve belki hâlâ her şey için çok geçmiş gibi geliyor.

Ben 18 yaşındayım. Gerçekten çok geç değil, değil mi? Önümde bir sınav var ve ben hâlâ zamanı aptalca harcayabiliyorum. Ve sonra çok geç artık diyorum. Ben saçmalıyorum mesela. Niye, nasıl, ne şekilde saçmaladığımı anlayamıyorum bile sadece saçmalıyorum ama. Ancak yine de ara sıra inanıyorum, inanmaya çalışıyorum. Hâlâ geç değil, hâlâ bir şeyler iyi olabilir, hâlâ bu aptal düşüncelerden kurtulabilirim, hâlâ düzeltebilirim... Lütfen kendinden vazgeçme. Lütfen vazgeçme. Lütfen yapma bunu. Ben bu senenin başında kendimi öldürmek istiyordum ama yapamadım mesela ya cesaret edemedim ya da içimdeki küçük bir umut kırıntısı ya da bilmiyorum sevdiğim birisi belki ama gidemedim bu hayattan. Ve sen ya da ben bu hayatta olduğumuz sürece deneyebiliriz. Beni anlıyor musun?
Bak sana bir kitap önermek istiyorum. Eski bir kitap biraz. Psikoloji kitabı gibi bir şey ama depresyondaki insanlar için yazılmış ve üniversitelerde okutulduğuna dair de bir şeyler de duymuştum. “İyi Hissetmek” David Burns. Umarım bu kitaptan ya da herhangi bir şeyden bu hayatta fayda görebilir ve iyileşebilirsin. Senin için dua edicem, iyileşmeye çalış olur mu?

Sen doktora gittin mi peki tüm bu saydıkların için. Özele falan değil devlete yani mesela dişlerin için kilo problemin için şekerin için tansiyonun için ve depresyonun için?