Bu düşüncem yanlış mı?

Arayışta değilim hiç ama aseksüel moda sokuyorum kendimi. Hiç kimseyle konuşmuyorum, biri adım atsa önemsemiyorum. Boşuna kimseye ümit vermiyorum yani. Bir yandan sevip, sevilmek de istiyorum. Kendime haksızlık yapıyormuşum gibi hissediyorum. Allaha inanmıyorum, o yüzden nasibimde, kısmetimde kimse yok. 😃😃

Sevilmek için de bir çaba harcamıyorum. Bilmiyorum ben de. Doğru düzgün arkadaşım yok. Sevdiğim bir insan yok. Hayatımda önemsediğim bir insan yok. Yalnızlık hissi oluşuyor insanda. Arkadaş edinemedim, belki sevgilim olabilirdi diyorum ama bu konuda kendimi geri çekiyorum hep. Ne yapmalıyım bilmiyorum.

En doğru karar nedir sizce? Sadece sevgili hayatı yaşamak mı?

Evet, ben de böyle düşünüyorum. Kafamın uyuştuğu bir kişiyle olabilir. İmkanlar el verirse ileride evlenebiliriz de. Evlilik için tutturmayan bir eş lazım bana. 😃😃

Arayış içinde olmalı mıyım sence? 26 yaşındayım. Şimdiye kadar bana adım atan 5-6 kız olmuştur, ya hoş bulmadım, ya da ilişki istemiyordum ama şimdi artık herhangi bir kız ortamına girmiyorum. İşten eve, evden işe bir hayat sürüyorum maalesef ki. Tanışabileceğim kimse yok, girebileceğim herhangi bir ortam da yok. İnternet üzerinden tanışabilirim belki biriyle. Flörtöz mü olmalıyım acaba? Hiç anlamıyorum ve beceremiyorum galiba bu ilişki konularını.

Karşıma biri çıkma olasılığı az işte. Evden işe, işten eve gittiğim için. Neyse, dediğin gibi arayış içinde olmak iyi bir şey değil. Olursa olur, olmazsa olmaz gözüyle bakayım. Direkt kimse için olmaz demeyeyim.