Aşk karın doyurmuyor ne zaman anlarsınız?

Herkese merhaba size ibret olsun diye yaşadıklarımı anlatayım. 27 yaşında bekar bir psikoloğum bunu belirtmemin sebebini birazdan anlatacağım. Bende etten kemikten insanım ülke şartları o kadar kötü ki sizlere bu son 1 senedir yaşadıklarımı anlatayım. Ne zaman işte bu zaman bittim dediğim noktalardan sanki daha güçlü çıkıyor gibiyim. Tek eşliydim ve nişan düşünürken ortada bırakıldım. Üstüne hpv olduğumu öğrendim çeşitli tedavilere başladım. Hepsini ailemden gizli yürüttüm. Ve o dönemde işten ayrıldım mobinge maruz kalıyordum ve üç kuruşa talim ediyordum. Kartlara mecbur kaldım tedavim 15.000 den daha fazla tuttu. Pes etmedim iş aradım kimseye ağız burun bükmedim. Azimli olmaya çalıştım , bir merkeze iş için uygun muyum diye gözlem için alındım. 3 hafta oyaladılar üç patron tarafından. üç kuruş vermeden ve kararlarının olumsuz olduğunu , çok uyumlu , hırslı , güleryüzlü olduğunu ama sessiz sakin bir tip olduğum için olumsuz olduklarını söyleyip bay bay demek zorunda olduklarını söylediler. Hayat kolay değil şimdi borçlarımla ve kendime uygun iş arayışımla ve sağlığımdan olmakla, yalnızlığımla baş başayım. Eskiden olsa kesin biterim dediğim şeylerden daha dik duruşumla çıkıyorum. Kimseye , hayata boyun eğmemeye çalışın. Sadece örnek olsun diye anlatıyorum. Kendinizi sevin , önemseyin.