Tanıdığım o kadar çok insan var ki, çocukluğundan beri hep imkansızı sevmiş. Olmayacağını bile bile devam etmiş. Sürekli sevdiği çocuğun gözlerinde ufak da olsa bir sevgi kırıntısı aramış. Reddedildiği halde kabullenip yoluna bakmamış. Bu durum normal mi? değilse neden bu döngüden çıkamaz kimileri?
Aşkta platonik veya karşılıksız sevmek bazılarının alışkanlığı mıdır?
Ben platonik aşık olmadım olmam da çünkü benim için aşk karşılıklı yaşanan bir şeydir.. platonik sevenler genelde takıntılı oluyorlar.. ama tabi ki de hoşlanma ve açılamama olabilir ama onda da bence açılması en azından karşısında ki kişinin bunu bilmesi daha iyi olur yoksa diğer türlü insan kendisine acı çektirmiş oluyor için de tuttuğu için.. bu yüzden de adım atmak hep iyidir :)
Aşkta platonik veya karşılıksız sevgi, bazı insanlar için geçici bir durum olabilirken, diğerleri için bir alışkanlık haline gelebilir. Bu durum, kişinin duygusal deneyimleri, ilişkileri ve kişisel geçmişiyle ilişkilendirilebilir. Bu insanın biraz da kendi karakteri ile alakalı bir durumdur. Çünkü bazı insanlar aşırı derecede utangaç olduğu için aşkları platonikten öteye gidemiyor.
Narkos gayet hakkaniyetli bir yorum yazmışsın. Eline emeğine sağlık. Benimki platonikten öteye geçse de karşılık bulmuyor. Bulsa da devam etmiyor. Bir süre sonra ayrılık...
Bazı insanlar takıntılı tabi ki imkansız ulaşılması zor olan hep cazip gelmistir insanlara bazen uzaktan da sevmek ister insan içinde saf duyguları öldürmemek için
Evet çünkü bu tip insanlar travmalarla dolu bir geçmişe sahiptir ve o travmalardan kaynaklı ruhlari hastadir farkinda değiller ne kadar ezik davrandiklarinin. Alinganlik etmesinler bi ara ben de böyleydim.. zamanla geçiyor farkına varınca.