İnsanın içinde 40 mum yanarmış , o mumlar her gün sönermiş de biri hiç sönmezmiş?

geçmişte yaşadığı ilişkilerde onun için yaşayan sadece tek bir kişinin var olduğunu acısını sevgisinin hiç bitmeyeceği anlamına gelir geriye kalanlar her gün ölür söner...🕯️

Bir sosyoloğun teorisinden esinlenerek şunları söyleyebilirim.
Hani çok ağır kayıp yaşadığımızda, özellikle candan yürekten sevdiğimiz ve benimsediğimiz biri vefat ettiğinde veyahut geri dönülemez bir ayrılık yaşadığımızda her şey anlamsızlaşır, uçsuz bucaksız boşluğa düşer, intihara yuvarlanırız ya bu süreçte bize yapılanları, başımıza gelenleri, kaderimize biçilen payı hazmedeyiz. İnkar ederiz, kabullenemeyiz, başa çıkamayız, kurtuluşun ölmekte olduğunu sanırız. Sırtımıza kaldırılması zorunlu fazlaca ağır yük bindirilmiş gibi hissederiz çünkü düşünsene, sayısız anılarınızı paylaştığınız, derin duygusal ve akılsal bağ kurduğunuz, kendinize çok - belki de - en yakın hissettiğiniz o kişi artık hayatınızda yoktur; bir şekilde çıkmıştır, çekip gitmiştir ve dönmek istemiyordur ya da dönmesi mümkün değildir. İlişkinize dair bütün anılarınız, paylaşımlarınız, duygusal izler, hepsi senin üzerine yığılırcasına yüklenmiştir. Hepsini artık senin taşıman, ilişkiyi yaşatmak için sorumlulukları tek başına göğüslemen gereklidir.
Böylece intihara teşebbüs veyahut yoğun depresifliğe tutulası psikoloji süreci başlar. Sitem, isyan, hayıflanmaca, beraberinde suçluluk, pişmanlık, kırgınlık, değersizlik hissiyatı, özgüven zedelenişi, özlem, keder, öfke, hayata karşı kayıtsızlaşmaca kuşatır yüreğini ( zihnini) . Bu karalara bağladığımız süreçte bizim için en anlamlı olan, hatta hayatımızı pek anlamlı ve değerli eyleyen şeyi yitirmenin acısıyla boğuşuruz. Hani eskiler, ( milattan öncesinden süregeldiği söylenin bir alışkanlık vardır; ölü bir hafta sonrasında da kırk gün sonrasında da toplumdaki herkes tarafından anılır) ‘ kırkını bekle’ , ‘ kırkı çıksın’ , ‘ kırkı bugün’ falan derler ya, ayrıca ‘ bilge ve peygamber’ statüsü yüklenilen kişilerin 40 yaşında bu onura eriştiği rivayet edilir ya 40’ın insan zihninde özel ve kutsal yeri vardır. Şair; burada, bütün mumlar sönse de biri ölene dek yanmaya devam eder, çünkü içindeki yangına sebebiyet veren alevlerin acısı hiçbir zaman tam olarak dinmez ve acı un ufak olsa da ölene dek seninle yaşamaya devam eder, sevdiğinden veya kaybından kalan parçaları hayatın boyunca taşırsın, gibisinden çağrışım/ ima yapmış olabilir.

ben de mum yok duygularım ve kalbim de yok zaten insan zaman içinde öyle acılara alışıyor ki zaten.. ve her şeye de alışıyor maalesef.. en çok da yalnızlığa