Sokaktaki biriyle tanışmak?

Bu benim de başıma geldi yıllar önce. Tramvaydayım. Son sınıf üniversite öğrencisiydim. Allahım nasıl yakışıklı bir çocuk bindi tramvaya ama ben gözümü alamadım bir an. Neyse yanım boşaldı bu yanıma oturdu ama benle hiç konuşmadı. Yanımda birşeyler yazmaya başladı. Ders çalışıyor diye düşündüm. Bende heyecandan kıpırdamıyorum. İndim durakta arkamdan bir ses, bi baktım bu. Benle aynı durakta inmiş, pardon bu kâğıt sizden düştü dedi, verdi elime gitti. Açtım baktım. Bana mektup yazmış. Adını soyadını telefon numarasını yazmış. Sizi asla rahatsız etmek değil amacım, tarzını kapalı oluşunuzu çok beğendim. Eğer sizin için bir mahsuru yoksa seviyeli bir arkadaşlık kurmak isterim. Adım şu numaram bu, lütfen beni arayın diye. Aramadım herkese yapıyorsa diye, hatta Abaza bir kadın arkadaşa verdim mektubu. Onla muhattap olmamış. Sonradan neden şans vermedim diye pişman oldum. Erkek kankim bile ben senle gelirdim buluşmaya nasıl biri bakardık, zarar gelmezdi dedi.

Bu soru benim de kafamı uzun yıllardır kurcalıyor. Zaman geçtikçe cevabı bulunan sorulardan olmadı benim için.
Ben de lisedeyken sanırım 17 yaşında falandım, bir meydanda arkadaşımı beklerken akranım diyebileceğim bir genç "tanışalım mı" diye sordu. Hiçbir şey demeden kaçmıştım. Ayıp mı ettim, hakaret etmedi, sapıklık etmedi, efendice tanışmak istedi diye uzun zaman düşündüm. Ama bu tepkimizi eminim onlar da bu kadar genç kızın kesildiği bir ülkede yaşamamıza bağlayarak doğal karşılıyorlardır.

Bir insanla sohbet etmeden niyetini bilemezsin. Evet Türkiye de taciz olayları çok fazla ama bu derece tepki vermen çok garip. N azından istemiyorum dyip gitseydin. Bağırıp çağırıp hakarete gerek yoktu. "Napayim çok fazla böyle olaylar oluyor" Diyerek haklı çıkmaya çalışma lütfen.