Bu durumu aşamıyorum kendime bir şey olmasından korkuyorum?

Nişanlıydım ben.. Onu deli gibi severken beni bırakıp eski sevgilisine gitti zor günler yaşadım hala da tam atlatmış sayılmam o gününü gün edip o kızla eğlenirken eve kapattım kendimi kriz geçirdim yemeden içmeden kesildim eşyaları çarptım kırdım yavaş yavaş toparlanmaya başladım tam iyileşemedim aslında. O gözümün içindeki ışık çocuksu pozitif yanım bu kadar iyi oluşum… bunların hepsi söndü gitti.. sonra o çıktı geldi çok pişman olduğunu beni sevdiğini söyledi hala seviyordum onu ama kabul edemezdim artık ailem bile istemiyordu onu. Hala peşimde bir şans vermek istedim çünkü hala ne kadar kızarsam kızayım ona olan sevgim bitmemişti bir yanımda tekrar olmayacağımızı biliyordu ama denemek istiyordu bu gelişinde beni inandırmak için her şeyi yapıyordu güvenim kırılmıştı bir kere.. bir yanım ona inanmak istiyordu diğer yanımda tekrar üzüleceğim biliyordu böyle bir gel git içindeyim.. biz konuşmaya başladık ama geçmişin o yarası ne yaparsam yapayım geçmiyordu.. Eskiden ne haldeydim şimdi ne halde.. ben nişanlıyken hayatında kimse olmayan insanlar biz nişan atınca nişanlanıp evlenip gitti bu insana çok koyuyordu.. biz nişanlıyken onun arkadaşları her daim yanımızda oldu hala da beni çok severler. O evlenemez dediğim çocuklar bile birini bulup evlendi foto koydular dış çekim yaptılar gözüm yaşlı izledim onları bir zamanlar bende öyleydim bende hevesliydim yuvamı kuracağım diye tepetaklak oldu her şey… böyle insanları gördükçe evlenip yuva kuranları yani tabi ki çok mutlu oluyorum ama kabuk bağlamaya çalışan yaram tekrar tekrar kanıyor 😢