Artık ölümüne sevmiyorsa, sevgili olmanın ne anlamı var?

1 yıllık bir ilişkim dün bitti sayılır. çok zorluklar yaşadık, telefonla konuşuyorduk ilk 3 ay , ilk sevgilimdi (sevgili olduğunla evlenmelisin kafasındaydım), deli gibi sevildiyimi hiss ediyordum. Ailem öğrendiğinde kötü şeyler oldu nasıl sevgilin olur diye çok üstüme geldiler. Abim gitti onunla kavga etti. O doktor , bende tıp ünisi okuyorum. Telefonumu falan elimdeən aldılar , asla iletişime geçemedim. Üni başlayınca üniversiteye geldi sevgilim, konuştuk, gidip annemle konuşmasını istedim, çok saçma fikirdi ama gitti, bunu duyan abim delirdi, üniversiteye gelib kendisiyle təkrar fena kavga etti. Ama vaz geçmedi hiç, yine devam ettirdik gizlice. Görücü geldi annesi 2 hafta önce , bizimkiler, kız daha küçük bu arada aramızda 6 yaş var , o uzmanlık okuyo almanyada ben 2ci sınıfım, neyse 3cü sınıfı bitirsin düşünürlər dediler. Dün benimle konuştu kendisi, aile ferdlerin evet demiyo, ben realist bi insanim, belirsizlik içinde yaşayamam dedi, gene görücü gelecek dedi annem, eğer yüzük takmaya razılarsa, takalım , değillerse 2 yıl sonrada razı olmuycaklar dedi ve bizim seninle sevgili olmamızın ne manası var dedi. Şimdi öğrenelim bilmek istiyorum dedi. Senin2 yıl sonra da vermezlerse ben ne hiss ederim dedi. Bana kaçarmısın diyordu, asla dedim ailemi yüzüstü bırakamam, o da diyordu zaten aile rızasıyla olmalı her şey. Şimdi vermeyeceklerini çok iyi biliyordu, kim olsa vermeyecekler, 3cü sınıftan sonra evlilik düşüne bilirsin diyor babamlar (babam bana çok düşkün, kolay kolay birine evet diyemez) neyse vermeyeceklerini biliyor ve öğrenelim diyor belki verirıer diyor, açık açık bitsin istiyor. Dünyam başıma yıkıldı. 1 yılda geçen her şey gözümün önünden film şeridi gibi geçti, en ufak sorunumuzda ölümüne seviyorum, sende sev diyordu.

Ölümüne sevmek bu muydu? Herşeyim diyordu, ya sen , ya sen diyordu. Nasıl peki böyle şeyler diye bildi. Bu yarı yolda bırakmak değil mi peki?

Her şeyi anlamıştım, ağlamaktan mahv olmuştum. Ailem ibir cevap verinceye kadar konuşmamızın manası yoktu, ayrılalım dedim , belki evet diyecekler dedi. Evet derseler yine konuşuruz, hayir derseler de zaten anlıycaz dedim, ona söz verdim hayır diyecekleri taktirde bir daha asla ona yazmayacaktım, ondan da söz vermesini istedim, vermedi, elinden geleni yine de yapacakmış, benimle evlenmek istiyormuş dua etti, her şey iyi olsun diye, ama benim için evet deselerde pek bi anlamı kalmamıştı, çünkü artık ölümüne sevmiyordu, ya sen ya sen demiyodu, belirsizlik istemiyordu, yine bir şeyler yazıyordu, artık yazma dedim , dayanamıyordum çünkü, böyle dedim. Ve bitti.

Acıdan kıvrılıyorum, göğsüm sıkışıyor, onun da böyle olduğunu biliyorum.

Beni yarı yolda mı bıraktı, sizce başka çaremiz yokmuydu?