İlk aşkınızı anlatın bakalımm?

İlk aşkım ile evlendim. Ne kavga ne dövüş oldu çok güzel mutlu bir evliliğimiz oldu ve herkes ama herkes bizi örnek alırdı. Eşyamız, arabamız, durumumuz, sosyal aktivitelerimiz, iletişimimiz aklına ne gelirse hep konuşarak hallettik ve hep Allah verdi. Ayağımızı yorganımıza göre uzattık ama gözümüzde de bir şey koymadık. Çok badireler atlattık omuz omuzaydık sonra ailesi yüzünden ilk kavgamızı ettik. 8 yılı ailesi yüzünden sildi attı ve çekip gitti. Ailesi senelerce burnumdan getirdi hatrı için bir şey demedim. Bu sürede aileme öyle bir rest çektim ki eşime kimse gık diyemezdi. Tüm eşimi dostumu karşıma aldım ama 8 dk içinde ilk fırsatta bırakmayı seçti savaşmayı değil. Ben ailemle görüşmedim bile o ise tam tersi. Ben helal ettim de o bir helal ediyorum dahi demedi. Allah biliyor ya ne diyim canı sağolsun. Bana çok acı yaşattı. Yuvam dağıldı, deprem sonrası işsiz kaldım, bir erkek olarak baba evine döndüm, maddiyatsız kaldım, sağlığımdan oldum, psikolojim alt üst oldu. Beni yıktılar el birliğiyle. Kimseye anlatamadım yaşadıklarımı hep içime attım ve hep kendi kendime sordum, kendi kendime yol bulmaya çalıştım. Halen her şeyim darma duman yoluna giren bir şeyim olmadı ben de savaşmaktan vazgeçip bütün umudumu ve ümidimi kaldırıp attım. şu an sadece yaşamak için yiyiyorum ve su içip nefes alıyorum. Başka bir şey yok yani. Başka birisini de istemiyorum artık. Tiksindim, soğudum, nefret ettim. Bir kötü huyum sigaram oda günde 4-5 adet idi ne içki ne kumar ne aldatma ne eve para getirmeme ne darp ne küfür ne özgürlük kısıtlama aklınıza gelecek tüm olumsuz şeyleri 1 kere bile yapmadım. Allah'ın emaneti dedim. Ata erkillik yapmadım eşit davrandım. Sevdim ve sevildiğimi sandım. :)

Gözleri yıldızlardan parlaktı rengi siyah beyaz , gülüşü Efes Pilsen gibi kaşları mm sigara kadar ince , duruşu ölümü korkutuyordu