Yalnız kalmayı kimden öğrendin?

Annemden, babamdan öğrendim.
En çok annem öğretti bana, acı çektiğimi apaçık görmesine rağmen çekti gitti, ilgilenmedi, nasılsın diye sormadı bile, gözlerimdeki kırılmışlığı görmedi.
Hep başkaları haklı oldu ona göre, hep ben haksız, hep ben kötü, kuzenlerimi anneleri savunurken o beni hiç savunmadı, yalnız bıraktı, yalnız hissettirdi, ona kendimi anlattım, sığınmak istedim lakin o dinlemedi , halbuki anne kız birbirimize tutunsaydık tüm sorunları, tüm iğrenç kişileri atardık.
Annem yüzünden sevgiyi başka yerlerde aradım. Annem hâlâ hiç dinlemez beni, aklı çıkar ona sorunlarımdan bahsedeceğim diye, sorunlarımı da bir çığ gibi büyüten annem oldu hep.
Annem yüzünden hayat boyu hep kendimi suçlu hissettim, manipüle edildim, hep bana öyle geliyor dedim kendime.
Bana annelik yapan okumuş olduğum kaliteli kişisel gelişim ve psikoloji türündeki kitaplarım oldu, o tarz videolar oldu ve ben de okumuş olduğum kitaplar ve dinlediğim videolar sayesinde kendime annelik yapmayı öğrendim.
Şimdi ise insanları hiç sevmiyorum, yalnızlığı da çok seviyorum.
Annem ve babam benim yüreğimde kapanmayan bir yara olarak kalacak.
Hiçbir vakit ikisinin de gölgesinde dinlenemedim.
Babası tarafından aşırı sevilen kişilere hem imrendim hem de masumca kıskandım, babasının dizinde yatan, babasının omzuna başını koyan, babasının saçlarını okşadığı, babasıyla şakalaşan, saçının teline zarar gelse babasının endişe duyacağı o kızlara hep imrenmişimdir.
Ben babamla çok yüz göz oldum, daha doğrusu babam benimle yüz göz oldu, babasıyla siz diye konuşan kizlar benden daha şanslı, en azından aralarında bir saygı var onların, benim babam üvey babadan da beter, tüm incinmişliklerimin mimarıdır babam, herkesten çok onlar acıttı benim canımı, her hatamı eleştirir kırılır mı diye düşünmeden, benden çok şey aldılar, çocukluğumda da yalnızdım , kimseyle arkadaşlık yapamazdım, şimdi de öyleyim, yabani oluşumun mimarı onlar, yaşadığım tüm olumsuzlukların mimarı onlar.
Dışlanmayı da, yalnızlığı da ilk onlardan öğrendim.
Ardıma bile bakmadan, onları geride bırakıp çok uzaklara kaçmak istiyorum, onları arayıp sormak istemiyorum, tamamen onlardan ayrı bir dünya kurmak istiyorum kendime.
Benim varlık sebebim onlar lakin hep beni yok ettiler, onlarsız bir hayat hayal ediyorum. Yalnızlığıma ve çocukluğuma sarılıp kendime annelik yapmak istiyorum, kendimi yaşamak, yaşayamadığım her şeyi , hayallerimi yaşamak istiyorum.