Siz olsanız kendinizle evlenir miydiniz?

Kendimi ilk baştan itibaren doğru tanımak ve dürüstlüğüme, sadakatime yüzde yüz güvenmek isterdim. Güven bir insanla evlilik için bence en başta gelen nitelik. Karakter yapısı ve kişilik de vazgeçilmez. Normalde çok zor seven biriyim ve güvenebilmek kadar âşık olabilmek de beni evliliğe ikna edebilecek tek sebep. Kendime her daim eleştirel ve sorgulayan bir yaklaşımla baktığımdan kendime âşık olmak garantisini vermem mümkün değil. Narsisizme girecek komik bir tavır olur bu bence. Kendime sakin ve objektif bakardım, bi sohbet edip kendimi tanımak isterdim en azından😎.

En azından şu an için hayatta evlenmezdim. Diğerlerine karşı sorumluluk duygum yok, ne kadar değer verirsem vereyim uzun süre aynı ortamda biriyle yalnız kalamazdım, canı çok sıkılırdı. Çok kaprisliyim, canım bir şeye sıkılırsa paylaşmaktan, konuşmaktan nefret ederim. Dışarıya açılmaya karar verene kadar kendi dünyamdan çıkmam. 1 hafta, 1 ay farketmez. Sadece canımın sıkılması da önemli değil bazen herkesten soyutlanma isteği gelir ve bundan çok zevk alırım. Uyku düzenim yok, çoğunlukla kahvaltısını tek başına yapar ne zaman uyuyacağım ve uyanacağım belli olmaz. Tek artısı saygıya önem veren, tek tük konuştuğunda derin konulara inmeyi seven ve bazen çok gülen biriyle evlenmiş olması olur. Yine de çekilmez olurum muhtemelen.

Öz eleştiri yapmak gerekirse ben çok kolay biri değilim. Anlaşılabilir biri olduğumu düşünüyorum ancak belli kurallarım olduğu için zor kısmım burada başlıyor. Benim o kurallarımı esnetmeme neden olacak hem ruhuma iyi gelecek yumuşatacak hemde biraz baskın karakterli olacak o yüzden ben benimle evlenmezdim

Elbette. Güvenirdim sadakatinden şüphe etmezdim. Enerjim doğal olarak uyardı. Değişken ruh halim ve inadım ve aşırı gurur düşkünlüğümü saymazsak kendimle olmak bana asla işten gelmezdi. Mutlu olurdum