Sevdiğiniz insanın rahatız edici davranışlarına susup tahammül mü edersiniz yoksa söyler misiniz?

Kendisini hiç sevmezdim arkadaşını zaten ilk 23 yaşında beni gördü onu da sevmedim ilk o olay onu zaten hiç muhattap olmadım beni davet etti bu çaycı geldi kurtardı kuzende kardeşi geldi kurtardı tacizler etti anneme dedim o arkadaş bela arkamdan iş çevirerek öğrenmişlerdir ama herhalde ilk olayı teyzemler hep biliyor kuzen olayını bilmiyorum belki de biliyorlar arkadaş da biliyor ama kuzeni arkadan iş çevirerek öğrenmiştir ilk olayı abim de biliyor babama dedirtmedi annem küçükken çok derdim babama dicem diyemedim kuzeni zaten hiç bilmez arkadaşını zaten göremedi yol kesmesini üzücü olan babam çok sever kuzenimi benziyoruz da benziyorlar da

Ben susmam yüzüne söylerdim. Oda kendine çeki düzen versin. Rahatsız edecek boyutta ise eğer beni bende birdaha onunla konuşmazdım. Yani düzel dediğim halde hala aynı ise birdaha konuşmanın pek bir anlamı yok diye düşünüyorum ben. Yapamam şahsen ben öyle biri ile. Ya ona kendisini düzeltmesi için müsaade ederim ya da hiç konuşmam.

Tanımadığım biri olsaydı sessiz kalırdım lakin sevdiğim, yakın olduğum bir kişiyse yanlışını dile getiririm. Dost acı söyler. Söylemezse de bunu düşmanı görüp o hatasından vurur. Buna engel olmak için öncesinde bizim söylememiz gerekir.