İnsan ne zaman vazgeçer kendini anlatmaktan?

Merhaba 27 yaşındayım, eşimle sürekli konuşuyorum tartışıyoruz bana hak veriyor ama o kadar. Tartıştığımız gün beni anlıyor gibi davranıyor ama sonra yine aynı. Birlikte en son gittiğimiz yer geçen sene evlilik yıldönümünde ablamlarla kahvaltıydı. 1 senedir bir yere gitmedik. Bana diyor ki”kardeşini alıyorsun şuradaki mekana gidip kahvaltı yapıyorsun” bende dedim ki kardeşimle girmek istesem evlenmezdim zaten ama anlamıyor. Kaç haftadır bir yere götürmesini bekliyordum ama hiç tık yok. Çok üzülüyorum gerçekten. Bakıyorum etrafıma, benden küçük insanlar stajyerleri falan her yere gidiyor geziyor eğleniyor. Evleniyor yine devam ediyorlar. Çok özeniyorum onlara, keşke bizde öyle gitsek diyorum ama hiç düşünmüyor. Ben ısrarla söylediğim halde bile götürmüyor.

Yo iş bahanesi, şuanda yoğun değil. Nasıl kş benim onu sevdiğimi anladı işte o zaman ilgisizlik başladı. Pandemi düğün telaşı derken pek o zaman dikkat etmedik ama evlendik yine aynı. Herkes gezip tozarken ben it gibi çalışıp borç ödedim. Kaza geçirdik sakatlandım ve tek başıma kalktım ayağa. Hamileliğimi tek yaşadım. Canımın istediği şeyi bile yemeye götürmedi. Benim sinirli ve yorgun olduğumu bildiği halde arkadaşlarıyla takıldı sonra geç saatte hadi gel istedğin şeyi yemeye gidelim dedi. Giymedim bende. Her şeyin vakti zamanı var, hevesim kaçınca bir anlamı olmuyor

Belki benim için doğru insan, aileme saygısızlık etmez gibi düşünüp evlendi. Bilemiyorum aöa ne olursa olsun insan vakit geçirdiği aynı yatağı paylaştığı kişiyi zamanla sever.

2 yıl sevgili kaldık ama farklıydı böyle değildi

Nişanlılıktan başladı ama o zaman durumlar farklıydı. Ailesinden, iş yıkmasınlar diye kaçıyor sandım. Meğer genel davranışı böyleymiş. İşine gelirse yapar ama işine gelmediği için beni el altında gördüğü, bende uzun süre küs kalmadığım için böyle davranıyor. Ona bile sorsan bu dünyada onu benden çok seven, ilgi sevgi gösteren, onu düşünen kimse yoktur. Her şeyin farkında ama kaybetme korkusu yok bu yüzden böyle davranıyor

Alakası yok korkmakla, ailem ne olsa onu destekliyor o yüzden kaybetme korkusunu yaşamıyor. O haksız bile olsa onu savunuyorlar

Her türlü ilgisizlik sevgisizlik olmasına rağmen bir dediğini iki etmem. Kızsam bile unuturum uzun süre küs kalmam ama hak etmiyor. Bende hep neden diyorum. Çok mu iyi davranıyorum, iyi olduğum için artık yaptığım şeyler görevim mi belledi bilmiyorum ama ben çok yoruldum 2 senede. Hani bu saatten sonra düzelse ilgi gösterse benim umurumda olmaz.

Mesele anne babadan çok sevmek değil. Sevgisini gösterse ilgi verse böyle düşünmem. Kendisi biliyor iki güzel söze nasıl yumuşadığımı günlerce mutlu gezdiğimi ama bana çok görüyor.

Rabbim hakkında hayırlısını versin.