AKTİF BİR İNSANDAN PASİF İNSANA ZORLA DÖNÜŞTÜRÜLDÜM, YARDIM EDİN?

Tabii ki huzurla oturup kalkacağım bir ev istiyorum. Kendimi buna alıştırmak için gitmiyorum doktora, bu durumdan kurtulmak için gidiyorum. Ben bu duruma alışamam, gün geçtikçe pasif bir insan oluyorum. Maalesef sevdiğim için düzelir dedim evlendim o da mühendis halimden anlar dedim ama eve kapattı beni

Ben de diyorum ki kendini alıştırmak istediğin şey tam olarak ne? Eğer çalışmak fikrinden vazgeçmek istemiyorsan yapacağın şey eşinin karsisinda net bir tavır sergilemek ve kabul etmiyorlarsa kendi ayaklarin üstünde durup boşanmak.. Senin için zorlu bir süreç, her koşulda da. Allah yardımcın olsun.

Kesinlikle çalışmayı çok istiyorum ama evleneli 3 ay oldu, etraftaki tepkilerden çok korkuyorum. Ailem arkamda hiç sıkıntı yok bu durumu aileme de açtım biz senin arkandayız dediler, ama ben 6 Yıldır bu ilişki için mücadele ettim çok çabaladım çok sevdim çok aşıktım sonunda kavuştuk ama böyle evde yapamıyorum olmuyor evet onu çok seviyorum ama olmuyor eve tıkılıp kalamıyorum :( tedavi olmamın sebebi de bu, ben benim hayatımı kısıtlayan bir adamı neden terkedemiyorum ve hala çok seviyorum bunun için tedavi oluyorum, tabi olabilirsem randevum 1 ağustosta

Anladım. Düşüncen ve endişelerinde çok haklısın. Aşık olduğun, varlığına alıştığın ve uğruna yıllarca emek verdiğin bir insandan bu tavırları görmek oldukça zor geliyor olmalı. Belki terapistin ilerleyen seanslarda, eşinle görüşmeyi de ister. Hatta bunu sen de talep edebilirsin. Belki de beraber eş olarak atlatmanız gereken ilk sıkıntı bu olacaktır. Zamanla her şey yoluna girer. Allah bolca sabır ve doğru karar nasip etsin.

En başında ilk seansı gittiğimde zaten anlattıklarımı dinledikten sonra onun gelmesi gerektiğini söyledi fakat bunu eşime söylediğimde ne yazıkki çok büyük bir tepki ile karşılaştım ve asla gelmeyeceğini söyledi. Beni çok iyi anladınız, ne yazıkki onun düzeleceğini hiç zannetmiyorum çünkü tedaviyi de reddediyor, ben onu unutmak ve hayatımı şekillendirmek için kendimi iyileştireceğim. Hayatta en sevdiğim en değer verdiğim kişilerden birinin beni bu şekilde pasifleştireceğini eve kapatacağını üzeceğini hiç düşünmezdim, ve en çok da canımı bu yakıyor..

Sizin için, ömrümüzün henüz ilk gençlik yıllarında böyle bir zorlukla karşılaşmak üzücü olmuş olmalı. Herkesin imtihanı çok farklı olabiliyor. Bu zorlu süreçte ailenizin sizi destekleyecek olması en azından teselliniz olacaktır. Eşiniz gibi çevremde gördüğüm çok benzer durumlar sergileyen beyefendiler var ve sebebini yanlış öğretilmiş İslam ve ataerkilliğe bağlıyorum. Düşüncesinden ve fikirlerinden vaz geçmesi biraz zor gibi. Muhtemelen kalıplaşmış ve aileden gelen bu sistemlerin değişme düşüncesi bile onda ' ailem, akrabalarım ne der?' düşüncesini olusturuyor. Tedaviyi kabul etmezse ve inandığı saygın din alimleri varsa ( ki umarım aklı başında kişileri izleyip hoca diye kabul ediyordur. ) onlar aracılığı ile de eşinizi ikna etmeyi deneyebilirsiniz.

Evet. Hergün buna üzülüyorum. 24 yaşındayız. Severek evlendik. 6 yıldır görüşüyorduk sonunda kavuşmuştuk ama hiç mutlu değilim, çünkü eşim sadece onun hayatını yaşamamı istiyor :(
Maalesef ki babası da böyle düşünüyor, ailesinden böyle görmüş böyle yetişmiş bu sebeple değişmez, değişmeyecek. Düşüncesinden vazgeçmesi zor değil imkansız, bitti artık o iş. Tedaviyi asla kabul etmiyor, inandığı bir din alimi de ne yazık ki yok. Tek güvendiği, inandığı kişi babası ve o da böyle düşünüyor.

O halde sizin evladınızın da babasının kopyası olmasına izin vermeyin. Gerekirse kendinizi toparlayın ve ailenizi de yanınıza alarak boşanma davası açın. Emin olun, her zorluğun arkasında bir kolaylık vardır.

Peki 3 aylık evliyken boşanmak sizce doğru mu? Biraz daha beklemeli miyim yoksa zararın neresinden dönersek kâr mı? Etraftaki tepkilerden çok endişeleniyorum. 6 yıl verdim çok üzülüyorum gençliğimi resmen ona harcadım :(

Sen öyle yapmak istedin ve evlendin, sen öyle yapmak istedin ve gerekirse boşanacaksın🙂 İnsanlar emin ol hep bir bahane bulur. 6 yılıni değil de 1 yılını vermiş olsaydın, bu kadar kısa sürede evlendiğin biri için seni kötülerlerdi. 3 ay değil 10 yıl evli kalsaydın, 10 yıl sonunda neyi beceremediğini düşünürlerdi. Ama emin ol hep düşünürlerdi:) Bence zararın neresinden dönülse kâr. Fakat bir düşüncem daha var: sizin aileniz karşı aileyle bir akşam yemeği talep etse ve aile büyükleri bunu bir konuşsa? Anne babanız ısrarla ve sizin yanınızda durduklarını belli ederek sorunu dile getirseler ve sonucun boşanmaya varacağını söyleseler? En azından bir çözüm olmasa dahi sizin manevi olarak dik durmanizi ve olaylar karşısında eşiniz ve ailesinin nasıl durduğunu görmüş olursunuz. Bence.

Evet artık son çare bu tarz bir şey düşünüyorum. Asla bir çözüme kavuşmuyor aramızdaki tartışma. Beni anlasaydı zaten bunlar da olmayacaktı. Çok üzgünüm. Cevapların için çok teşekkür ederim kendine çok iyi bak