Son ilişkiniz 'elveda' diyerek mi bitti, yoksa 'defol git' diyerek mi?

Çok sevdiğim bir söz vardır konuyla alakalı. "Güzel şeyler de son bulabilir elbet lakin güzel kalabilmek tüm mesele, kiminin aklında, kiminin yüreğinde."

Hatıralarda güzel kalabilmek öyle mühim bir detay ki, insan hissettirdiği şekilde hatırlanır, güzel anılar bırakanlar saygı, dua ve özlemle yad edilirken, haddini bilmez narsistler ise; lanet ve beddauyla kendinden bahsettirir. Veda ederek vuku bulan ilişkilerim de oldu, defol git diyerek de, bazı ilişkiler son bulsa da bazı kişiler kalbimin en güzel yerinde gülümseyerek yad edeceğim bir anı olarak kalacak, bazıları ise kelime kirliliğinden ibaret benim için. Şu da bir gerçek ki; her tanıdığım kişinin öğretileri oldu bana lakin bir kalpte, hatıralarda güzel kalabilmek insanın kalitesini gösterir. Saygıyla biten ilişkilerin neticesinde insan kuytu köşelerde ağlar da, sarılarak ve ağlayışla veda eder belki de lakin argo kelimelerin havalarda uçuştuğu, içinde birçok çirkinliği barındıran ilişkilerin nihayetinde de insan oh be kurtuldum der, verilmiş sadakam varmış der. Yaşanırken ilişkiler güzel de, biterken de güzel bitse, hatıralar da güzel kalabilse insanlar, ardında yaralı bir kalp bırakmasa ne güzel olurdu. Bazıları nasılsa vazgeçemez şımarıklığı ile şuursuzca davranıyor lakin kimse kutsal değildir ve elbet bencil ve nankör kişiler de ilişkilerde, en nihayetinde kaba, vasıfsız, alçak, terbiyesiz, saygısız olarak addedilir ve terkedilir, terkedildikleri vakit de çirkin yüzlerini daha da çıplak bir şekilde sergilerler. İnsan böyle kişileri neden daha evvel terketmediğinin pişmanlığını, keşkesini yaşarken , kurtuldum diyerek de bunun kutlamasını yapar