Sevmeye ve sevilmeye hiç ihtiyaç duyuyor musunuz?

Zor bir soru fakat bu soruyu kendinize yansıtmış olduğunuzdan daha kolay ve tek kişi üzerinden cevaplayacağımı düşünüyorum. Biz insanlar ne kadar kabul etmeme durumuna birçok defa maruz kalırsak kalalım özümüz gereği duygusal canlılarızdır.
Sadece sevgi ( sevme, sevilme) duygusunu ele aldığımız da bile ne kadar çok etken ve durumla baş başayız. Örnek vermek gerekirse sizin durumunuz göz önündedir. Sizin geçmişinizde ( saniye, dakika, gün, ay farketmeksizin artık geçmiş) yaşadığınız durumun aslına baktığımız vakit, seviyor veya sevmiyorsunuz demek doğru olmuyor. Siz sevgi arayışına girmiş, doğru ya da yanlış kişi olsun o insan da sevmeği, sevilmeyi arzulamış oluyorsunuz. Küçük yaşlarda çalışmaya ve iş alanına kendini kaptırmış olsanız da durumun bu konuyla ilgili olabileceğini düşünmek sadece bahane ve kendinizi, etrafınızı kandırmaktan başka bir şey olamaz. Toplumumuzun geneline baktığımız da sevgi eksikliğinin aileden kaynaklandığını görüyoruz. Sevgisizce büyümüş sevgisizce yaşamışsınız demek değil bu. Duyguların da dozu vardır, tıpkı her şeyin dozu olduğu gibi. Bence siz sevgi görmüş olsanız bile bunun eksikliğini birey olduğunuz da ( dışarıy tanışma, ev, ailenizden başka insanlar tanıma) hissetmiş olmalısınız. Bu durumu illaki kötü bir şekilde algılamamak gerekir. 6 yıllık bir takıntılık ( bağımlılık) durumunun da izahi burada olması gerek. 6 yıl gibi uzun bir süre hayatınız da hissetmeye çalıştığınız sevginin de temelin de aile ilişkileriniz yatıyor olabilir. Örneğin: Aileniz sizleri veya kendilerini çok fazla benimsemiş olmaya bilir ve buna rağmen birliktelikleri devam ediyor olduğundan bilinçaltınıza sevmenin, sevilmenin bir karşılığı olmayacağını ne olursa olsun devam edebileceğini istemeden işlemiş olmalısınız. Unutmayalım insan nadiren istemediği şeylerim arayışına girer. Yani evet sevgiye ihtiyaç duyarız ve ararız. Bu durumu değiştirmek veya bu durumdan kurtulmanın sizin için üzgünüm ki ( çünkü kurtulmak istiyorsumuz) kurtulamayız. İster işinize ister eğitiminize isterse ailenize odaklanın. Sevginin eksikliğini hissedecek ve bu duyguyu her zaman ayaracağızdır. Bu yüzden kendinizi şartlandırmanızı ( psikolojik şartlanma) tavsiye etmem. Yani 'Şunu yapacağım,' 'Bunu yapacağım' demeniniz sadece kendinizi şartlandırmanıza sebep olur. Kendinizi serbest bırakın. Saygılarımla ve sevgilerimle...