Kendimi birisi için çok yetersiz görüyorum?

Sirf bu yüzden bazen oluru olabilecek bir iliṣkiyi bile baṣtan yok ediyorum. Bakiyorum sanki ilerde beni asagilayacak, anlamayacak, çirkin görecek vs. potansiyeli görüyorum veya kendi kafamda kuruyorum bilmiyorum. Benim saçim dökülüyor belli bi hastalikdan neredeyse kel gibiyim yani ve bir erkek bunu nasil kabul edecek bilmiyorum, sürekli duygum değiṣiyor yine hastalikdan yani bir mutluysam iki üzülüyorum ama belli baṣlı neden yok. Sonra aile iliṣkim hiç iyi değil beni sürekli eleṣtirerek aṣağılayarak büyüttüler o yüzden ben eleṣtiri almakdan çok korkuyorum ve özgüvenim hiç yok yani bazen gidip bi yerden abi bana bi su ver diyemeyecek kadar özgüvensiz oluyorum. Beni tanimak isteyen erkeklere bu taraflarimi göstermiyorum sanki hicbiseyi kafaya takmiyormusum gibi sanki cok eglenceli cok mutlu bir kisiligim varmis gibi süper egomla tanisiyorum onlarla ve onlarda beni öyle biliyor. Bir keresinde bir kac kisiye gercek beni gösterince beni eleṣtirmeye basladilar. O yüzden erkeklerden korkuyorum çok üzgünüm yeterli bir kadın olamadığım için her erkeğin hakkı bence iyi güzel bir kadinla birlikte olmak bana kalmadı kimse yani ben öyle düṣünüyorum.