Gerçekten aşk hayatından anlayan var mı?

Dertleşmek değil de ufak bir tavsiye vereyim ve gerçekten ölmediğinin farkındasın değil mi? Bir kişi ile aranda duvar var ve o duvarı aşıp ona ulaşmaya çalışıyorsun. Tırmanmaya çalışınca tırnaklarını kırıyorsun. Ellerin kanıyor, dizlerin yara bere içinde. Savaşıyorsun, yoruluyorsun ve üzülüyorsun. :) Olur ya bir gün bu duvarı aşıyorsun, onun yanında oluyorsun, mutlu oluyorsun ve bunu aşk ya da mutluluk sanıyorsun. Yanılıyorsun! Çünkü senin tırnakların kırılırken o, o duvarın arkasından sadece bunu izliyordu. Eğer o da senin gibi o duvarı aşmaya çalışsaydı bugün ''Aşk acısından ölüyorum'' demek yerine ''Aşkın acısı bile mutlu ediyor'' derdin. Öyle birine üzül ve öyle birini sev ki, düşündüğünde acısı bile yüzünde tebessümler oluştursun. Geri sadece psikolojimizin bize oynadığı bir oyundur.

''Elbette bir insanı sevmek mümkündür, onları çok iyi tanımıyorsanız eğer''

Charles Bukowski

Önce yasadiginizin bir aşk acısı değil anksiyete olduğunun farkına varın. Aşk, aciyla tanimlanacak bir duygu değildir. Aşk birine karşı duyulan yoğun mutluluk ve bağlılık duygusudur. Sizi mutlu etmeyen birseye takıntı beslemeniz obsesyona delalettir ancak.