Bazen herkesten nefret ediyorum, bazen de herkesi kucaklamak istiyorum. Duygularım neden böyle?

merhaba arkadaşlar uzun dönemdir yaşadığım sorunumu sizinle paylaşmak ve yardımlarınızı almak istiyorum.

27 yaşında bekar biriyim ve uzun zamandır hayatımda kimse yok. en son uzun bir ilişkim oldu ve üç yıldır kimse girmedi hayatıma. son zamanlarda çevremde hayatında kimse yok mu, neden kimse yok falan gibi sözlerle karşılaşıyorum... Bunlara kimi zaman iyiyim böyle ya diye geçiştiriyorum ama sonrasında kendi kendime sorguluyorum.

Bununla beraber iş dışında kimseyle görüşmüyorum. iş yeri dışında arkadaşım yok diyebilirim. bazen arkadaşlarım olsa onlarla bir yerlerde otursam diyorum bazen de iyi ki yalnızım diyorum. Duygularım sürekli değişiyor. Bazen kimseyi çekemezken bazen herkesi kucaklayasım geliyor. Hayatı, yaşamayı seviyorum ama sanki böyle yaşamak istemiyorum.

Bişeyler eksik sanki hayatımda bazen beni anlayan kimse yok gibi hissediyorum. Beni seven ailem var bunun için şükrediyorum ama farklı sehirlerdeyiz. bu şehirde yapayalnızım gibi geliyor. bu yalnızlığın içinde düşünce kendimi boşlukta hissediyorum ve en kötüsüde bunları kimseye anlatamıyorum çevreme hiçbişey yokmuş gibi her şey normal gibi davranıyorum buda beni iyice sinirli ve stresli yapıyor.

Ben bu durumu çözemedim