Böyle düşünmem normal mi?

Öyle olacak zaten bir süre sonra ister istemez. Burada şov yapanlara şaşırıyorum. Ailenizle, arkadaşlarınızla eninde sonunda araya mesafe girecek. Bu gerçekliği nasıl görmemezlikten gelebiliyorsunuz? Kimse size onları daha az seveceksiniz demiyor. Önceliğiniz değişecek. Merkeziniz değişecek. Arkadaşlarınızda kendi hayatını kuracak. Aileniz kendi hâlinde takılırken siz 7/24 eşinizle olacaksınız ve herşeyi paylaşacaksınız. Ailenizin size yaşattığı tramvaları bile oturup birlikte çözeceksiniz. Yaralarınızı birlikte saracaksınız. Arkadaşlarınıza gidip aile sorunlarınızı tamamen anlatamazsınız yani Mutlaka ufak sırlar hep size ait kalır ama eşinize bunları bile anlatacaksınız. Ailenize gidip okulda vs. Yaşadığınız herşeyi veya arkadaş ilişkilerinizde başınıza gelenleri anlatamazsınız ki anlatsanız ne kadar anlayacaklar? Farklı jenerasyon ve aile olmadan kaynaklı korumacı eleştirel yaklaşımla sizi çok kaale alamayacaklar ama eşinize bunları da en detaylı hâliyle anlatacaksınız. Unutmayın ki insanın belli bir ömrü var ve acı ama aileniz yaşlanıp günün sonunda bu Dünyadan gidecek. O süreçte yanınızda kim olacak? Siz göçerken yanınızda kim olacak? Siz ailenize emek vermediniz? Onlar sizi büyüttü ve insan yatırım yaptığı emek verdiği şeye kıymet verir. Eşinizle olan ilişkinize senelerce emek vereceksiniz. iyisiyle kötüsüyle ilmek ilmek işleyeceksiniz geçen zamanları hatıralarla ki ister istemez daha kıymetli olacak zamanla. Bunları okuyup beni bencil birisi olarak yargılayanlara söylüyorum; ailesine aşırı düşkün ve arkadaş çevresi aşırı geniş biriyim. Koskoca Sülalem var ve istisnasız herkesle aram şeker gibidir ki beni çok aşırı severler ve ortamlarda aranırım. Arkadaşlarım çoğunlukla kuzenlerim yani bebeklikten beri kardeş gibi büyüdüğüm kişiler veya çocukluk, ortaokul, lise yani Kaç senedir 7/24 dostluk kurup ailem gibi gördüğüm insanlar emin olun canları yansa benimki 10 kat yanar ama bunlar hayatın gerçekleri ve yok sayamazsınız. Biraz mantıklı düşünmeye davet ediyorum. Belkide tuhaflık bendedir bilmiyorum. Sanırım önüme her geleni reddedip tek bir kişiyi beklediğim için bende ekstra bir aidiyetlik duygusu oluştu ki bence böyle olmalı.

Ya ne kadar saçma bir düşünce, zaten seni severse herşeyi olursun, amma bunun olması için arkadaşları ailesi olmamasi gerekmiyor. Benim erkek arkadaşım herşeyim ailem arkadaşım kankam dostum sevgilim. Ama tabiki benim bir ailem var kankam var arkadaşlarım var. Bu sevgi ile alakalı umarım anlarsn