Nolur bana akıl verin?

bende okb var. yaklaşık bir aydır falan hiç iyi hissetmiyorum. kötü düşüncelerle vb uzun süre savaştım. bunu ona da yansıttım, bazen hiç de hoşlanmayacağı düşünceler ile ilişkiyi yıprattım istemeden. ben de sütten çıkmış ak kaşık sayılmam ama kendimi düzeltmek için psikologa başladım. o da sinir pronlemi için psikiyatriye gidiyordu, ilaç verildi ama kullanmıyor. sonuç da bu. bu soruyu buraya yazmadan beş dk önce öyle küfür ve hakaretler duydum ki sakin sakin konuşmaya çalışmama rağmen. artık stresten kalbim, midem ağrıyor. ayrılmak da istemiyorum üç buçuk yıl oldu, her şey çöp mu olavak ya da bundan sonra nasıl devam ederim hayatıma bilmiyorum. üç buçuk yıl cokkkk uzun benim için

Hiç bir şey için uzun değil. Evet okb kötüdür ilişkiyi zedelemesi normal olabilir ama sonuç sana hakaret küfür asla ama asla değil. Kendine saygını yitirme, sana bunu yapanın hayatında yeri olmaması gerekiyor. Bak bir de şeyi farkettim sana sürekli suçlusun izlenimi verdiği için yorumunda bile ben de sütten çıkmış ak kaşık değilim diyorsun.

sürekli bu düşüncelerle gelmenden, kötü rüyalar görmenden, rahatsız edecek şeyler olmasından bıktım dedi. hastasından tut canım bir sürü şey dedi. bunu yazarken bile gözlerim doluyor. hayatımda en ağır olan bu lafları en çok seviyorum dediğim insandan duydum. elimde olmayan şeylerle ilişkiyi zedelemiş olsam bile düzeltmek için bir adım atıyorum. karşımdakinden hiçbir şey göremiyorum. kavga ettiğimizde arkadaşları ile dışarı çıkıyor, uzun süreler gelmiyor. ya da oyun giriyor uzun süre gelmiyor yine. konuşalım diyorum ben isyemiyorum şu an diyor. bazen bundan çok bunalıp yeter artık ayrılalım diyorum her yerden engelliyprum. bir yolunu bulup konuşalım kötü bitmesin diyor. o zamana kadar helak oluyorum. konuşmak için geldiğinde mantıklı konuşuyor diye güvenip deneyelim diyorum. ama en ufak sinir anında sanki karşımda beş yaşındaki çocuk oluyor. cidden seviyorum ama çok yoruluyorum. o benden daha çok yorulup üzüldüğünü iddia etse de buna asla inanmıyorum. o oyun oynayıp arkadaşları ile keyif yaparken ben evde ya ağlıyorum, ya da mide ağrısından yataklara düşüyorum. başkası bunu bana anlatsa sen aptal mısın derim ama işte terzi kendi sökugunu dikemiyormus gerçekten de. kendimi hem aptal hissediyorum, hem de çaresiz...

kızlı erkekli bir arkadaş grubu var, uzak mesafedeyiz onun okuduğu yer gereği. topluca evde buluşmaları, alkol almaları ya da geç saatlerde dışarda olmaları beni huzursuz ediyor gruptaki herkesin sevgilisi olsa bile. kavgalarimiz ya ilgisizlikten ya da bundan oluyor işte. aynı konu dönüp dolaşıp yine geliyor. herkes rahatsız olur diye düşünüyorum ama o bana katılmıyor bazı konularda. genelde abartan, kafasında kuran, sorun çıkaran,. mutsuz eden benim ona göre

Seni gerçekten bu ilişki çok yıpratmış, onun doğruyu söylemek gerekirse pek umrunda olduğunu düşünmüyorum. Senin de muhakkak bir gururun vardır ve bu gururunu yerler altına alma, kendini düşün. Sana ulaşabileceği her yeri engellemelisin ki bir daha hayatına giremesin. Sen kendini düşünmezsen seni kimse düşünmez. Birkaç ay ağlarsın unutursun bir şekilde psikologa da tekrar başlarsın. Ama bu şekilde devam edersen hiç bir yere varamayacaksın, kimseyi kazanamayacaksın aksine kendini kaybedeceksin. Sana zarar verdiğinin farkındasın. Lütfen dediklerimi iyi düşün

üç buçuk yıldır birlikteyiz, o kadar çok şey yaşadık ki daha da biriyle yaşayabilir miyim bilmiyorum. iyi ya da kötü birçok anımız var, bu kadar süre icinde kendimden daha çok bu ilişkiye önem verdim. zaten bu yüzden bu durumda olsam gerek. sadeve psikolog ile çözebilir miyim bilmiyorum. psikolojim daha çok bozulur gibi hissediyorum. bunları düşünürken nasıl ayrılacağım bilmiyorum :(((