Sevilmek nasıl bir duygu 🥺?

Bir gün o yoksunluğu varlığı ile dolduracak düşen gül yaprağını avuçlarında sana geri getirecek insan gelir kapına hem de hiç ummadığın anda

Geleceğinden eminim ben 😊

Her umut vaktine esirdir sadece vaktinin geldiğini anlamak insana kalmış bir şey

Nasıl bir insanın gelmesini hayal ediyorsun peki

Kusura bakma biraz özel bir soru oldu galiba kale almayabilirsin

Umarım en az senin kadar saf ve temiz iyi kalpli biri denk gelir sana ben saf ve temizde kaybediyorum şansımı zaten 😊

En azından ben öyle olmadığımı itiraf ettim 😊 yani senin için saflık ve temizlik algısı ne bilmiyorum bazen insanlar kendilerini beğendirebilmek için yalanlar söylüyorlar karşı tarafa karşındaki seninle aynı istek ve arzulara sahip olduğunda bir tek yalanlar azalıyor

Belki bir gün gerçek hislerini paylaşacagın insanla denk gelirsin ve arzu ile isteklerin onunla aynı doğrultuda olur seninle muhsbbet etmek çok güzeldi bu muhabbeti devamlı kılmak isterim 😊

Nedeeen?

Neden başkaları için mi?
Değermi sence?

Aslında sadece durulman lazım boşa kürek çekmeyi bırak sadece bı kenara çekilip biraz kafa dinle geçecektir.

İnşallah

çocuk gibisin böyle gidersende çok şey vereceksin beni sev diye

sen birine beni sev dersen seni kullanır ben sana gerçeği diyorum hayat dersinde kulağın arkası kaldı yemeyen tecrübelerden aşkların yalan olduğunu uydurma olduğunu diyorum anlarsan

sanıyorum akıllanmayacaksın hala sevmeye çalışacaksın dediğimden hiç anlamamışın iyi akşamlar

aga be

Ama sevilmek nasıl bir his bilmiyorum bile mahrum kaldım

Bu yaşıma kadar sevilmedim bu yaştan sonra da zor

34 yaşındayım

Geç kaldım maalesef gençliğimde olmadıysa bu yaştan sonra da olmaz gibi hissediyorum gençliğimin sonlarına yaklaştım artık sevilme ihtimalim daha da azaldı

Evet hayat devam ediyor ve yaşlanıyorum

Ama 34 yaşındayım yani ergenliğim gençliğim hep yalnız geçti aşk yaşayamadım sevilmedim hiçbir kızdan sevgi saygı ilgi değer şefkat görmedim o güzel duyguları heyecanı hiç yaşayamadım kendimi eksik hissediyorum sonuçta çoğu insan gençliğinde aşk yaşıyor sevgilisi oluyor heyecanını yaşıyor mutlu oluyor kendini değerli hissediyor ne biliyim hiç kötü tarafından bakamıyorum hep iyi yönlerinden düşünüyorum

Ben bunların hepsinden mahrum kaldim

Utangaç çekingen içe dönük sessiz biriyim hiç açılamadım çok içime kapanık pasif kaldım sosyalleşemedim evden dışarı çıkmıyorum gençliğim hep eve kapalı geçti senelerdir evden dışarı çıkmıyorum iyice kapattım kendimi dış görünüş olarak da çekici değilim zayıfım yakışıklı sayılmam ne biliyim işte hep yalnız kaldım asosyal yaşadım hiçbir şey yaşayamadım gençliğimi hiç yaşayamadım çok eksik kaldım

Erkeğim 34 yaşındayım herşeyi geçtim evden dışarı bile çıkamıyorum korkuyorum utangaçlıktan çektiğim yetmezmiş gibi bir de dışarı çıkma korkusu var gençliğim hep eve kapalı geçti senelerdir evden dışarı çıkmıyorum

Sağ ol ama çekiciliğim pek yok bilmiyorum hiç sevilmedim hiçbir kızdan sevgi ilgi değer şefkat görmedim gençliğim hep yalnız geçti bu benim için bir eksiklik çok şey kaybetmiş gibiyim

Ailemle yaşıyorum zaten ailem dışında hayatımda kimse yok hiç arkadaşım dostum çevrem yok gençliğim hep yalnız geçti evde durdum hiç sosyal hayatım olmadı ailen de beni anlamıyor ki bu hayatta beni kimse anlamadı anlamıyor maalesef gerçek hayatta çok içe dönük utangaç çekingen sessiz pasif biriyim burada kendimi yazarak ifade ederim ama gerçek hayatta senle böyle konuşamam hayatımda 1 kızla bile gerçek hayatta tanışmadım buluşmadım görüşmedim çıkmadım vakit geçirmedim

İş hayatım yok sosyal hayatım yok aşk hayatım yok gençliğim hep eve kapalı geçti evde yaşlanıyorum maalesef gençliğime dair yaşanmış bir güzel günüm bile yok

Denedim olmuyor açılamadım ama destek olan da olmadı zamanında şimdi de kendimi tamamen kapattım iyice içime kapandım kimse anlamıyor beni utangaç olduğum için herkes basit görüyor ama yaşamayan anlayamaz

Ben çocukluğumdan beri utangaç çekingen içe dönük sessiz biriyim bu yüzden hiç diğerler gibi olamadım okulda sessiz kaldım dışlandım çocukken sokağa çıktım ama yine diğerleri gibi olamadım hep yetersiz kaldım açılamadım ergenliğimde de yalnızdım açılamadım sosyalleşemedim utangaç biriydim insanlardan kaçıyorum genelde evdeydim pek dışarı çıkmazdım liseden sonra da tamamen eve kapandım hiç arkadaşım yoktu sevgilim olmadı hep evde durdum utangaç çekingen olduğum için sınırlı kaldım askere gittim askerde de sessiz biriydim açılamadım askerden geldim yine eve kapandım sınavlara girdim olmadı gençliğim hep eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçti işe giremedim hiç sevgilim olmadı gezemedim eğlenemedim hep evde durdum dışarı çıkamadım bunalarak sıkılarak yaşadım motivasyonum hep düşüktü sınavlara girdim kazanamadım 2 kere işkur programına katıldım bir kaç ay sürdü ama oralarda da açılamadım sessizdim 20 li yaşlarımda hep evde geçti 30 yaşından sonra tamamen evcil oldum utangaçlığım arttı 34 yaşındayım senrlerdir eve kapalı yaşıyorum hiç dışarı çıkamıyorum işsizim asosyalim yalnızım mutsuzum kendimi iyice kapattım korkuların kaygılarım da arttı kendimi hayata karşı yetersiz zayıf güçsüz hissediyorum

Güzel anlatıyorsun ama benim için bu kadar basit değil. Ben çocukluğumdan beri utangaç çekingen içe dönük sessiz biriyim. Yani bu benim kişiliğim mizacım doğuştan gelen kalıtsal özelliklerim. Bu özellikler hayatımı her yönden olumsuz etkiledi etkiliyor kendimi istemszice kapattım geri çektim sosyalleşmek istesemde başaramadım insanlarla yakınlık kuramadım. Çocukluk ve ergenlik dönemlerinde okulda ve mahallede hep dışlandım sessiz utangaç zayıf biriydim herkes dalga geçti alay etti aşağıladı sataştı dışladı. Diğerler gibi olamadım hep zayıf güçsüz pasif kaldım. Öz güvenim sosyal ve iletişim becerilerim gelişmedi. Çocukluk ve ergenlik dönemlerinde psikososyal gelişimimi tamamlayamadım bu da yetişkinliğimi olumsuz etkiledi. Hicbir şey yasayamadum. Çocukluğumu yaşadım ama yine de eksik yetersiz yaşadım. Ergenliğimde hiç açılamadım hiçbir şey yaşayamadım sosyal olamadım arkadaş ortamın olmadı hiçbir kızla yakınlık kuramadım flört edemedim normal kız arkadaşım olmadı. Ergenliğim ve ilk gençlik yıllarımda hep evdeydim kendimi hep kapattım içime kapandım sosyalleşemedim gezemedim eğlenemedim hiçbir aktivitem olmadı. Çok eksik yaşadım. Tamamen utangaç çekingen içime kapanık sessiz pasif asosyal öz güvensiz bir yetişkin oldum. Gençliğim ve yetişkinliğim tamamen eve kapalı geçti arkadaşım olmadı gezmedim eğlenmedim hiçbir aktivitem olmadı sosyalleşemedim sevgilim flörtüm olmadı sevgi ilgi değer görmedim. Hiçbir yaşam deneyimim olmadı hayatin içinde olamadım herseyden mahrum kaldım. İş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadan bu yaşıma geldim utangaçlık çekingenlik korkular kaygılar iyice arttı. Evden dışarı çıkamıyorum korkuyorum insanlardan çekiniyorum utanıyorum işe girmek bana korkunç geliyor. Hayata uyumsuz pasif bir insan oldum.

Ben kendimi seviyorum içime kapanık sessiz asosyal olmayı da seviyorum ama benim durumum çok ileri seviyede hayatım sınırlı kısıtlı tutsak gibiyim özgürlüğümü hissedemiyorum evden dışarı çıkamıyorum korkuyorum kaygılarım var insanlardan utanıyorum çekiniyorum kaçıyorum kendimi geri çekiyorum ama bu istemsiz gelişen iç güdüsel bir özellik bunu kontrol edemiyorum sürekli eve kapalı asosyal işsiz parasız yalnız mutsuz yaşamak motivasyonumu düşürüyor bunalımdan depresyondan çıkamıyorum aşamadığım şeyler var utangaçlığımı aşamadım aşamıyorum gerçekten olmuyor bu yüzden de hayatım her yönden olumsuz etkilendi tamam evde olmayı seviyorum ama gençliğimi hep eve kapalı yaşadım arkadaşım olmadı sevgilim kız arkadaşım olmadı sosyal hayatım olmadı işim olmadı gezemedim eğlenemedim hep eve kapalı yaşadım en azından dışarı çıkıp temiz hava almak yürümem güneşlenmek mevsimleri doğayı hissetmek bile iyi gelirdi bana ama onu bile yapamadım her mevsim evde durdum zamanla kendimi iyice kapattım hep içime kapandım bana basit gelmiyor adım atamıyorum atsam da gerisi gelmiyor tekrar bu döngüye giriyorum çıkamıyorum bu durumdan gençliğimi hiç yaşayamadım inan ki yaşanmış bir güzel günüm bile olmadı 34 yaşındayım ama hiç yaşam deneyimim güzel günlerim anılarım olmadı kendimi eksik kalmış gibi hissediyorum dışarı çıkamıyorum olmuyor psikoloğa bile gidemem hiçbir şey anlatamam

Burada kendimi yazarak ifade ediyorum sadece

Ailem de biliyor görüyor halimi ama hep benden bekliyorlar maalesed bende yapamıyorum ailemde beni bu halimle kabullenmiyor yani utangaç olduğumu söylesem de bu yaşta ne utangaçlığı diyorlar korkularım da var ama kendimi aileme bile anlatamıyorum ben artık kabullenmeye başladım bu halimi hayatım evde geçip gidiyor böylece yaşlanıyorum gençliğimi hiç yaşayamadım her şey içimde kaldı işim sevgilim olmadan gezemeden eğlenemeden yaşlanıyorum

Teşekkür ederim zaten umutsuz inançsız yaşayamam ben hayatımda biri girmez bunu kabullendim ya ben bu yaşıma kadar giren olmadı gençliğim hep yalnız geçti utangaçlığımı yenemiyorum bu konuda umutsuz değilim sadece kişiliğim böyle sabitlenmiş artık değişeceğini sanmıyorum çocukluğumdan beri utangaçlıkla mücadele edemiyorum ama yenemedim

Neyse hâlâ umutluyum ( :

Teşekkür ederim beni dinlediğin için

Hayat böyle bir şey kazık yiyerek güveniyorsun

*güçleniyorsun

Benim enerjim kalmadı artık 25 yaşındayım sıfır enerjim var çok acı çektim o yüzden sevilmek sevmek nasıl bir şey unuttum hatırlatan çıkar mı çıkmaz

Nasıl cikar

Konuşmak ister misin