2 Cihan bir yakaya da gelse yıl 2093 de olsa benim hiç bir zaman asla sevgilim olmayacak biliyor musunuz?

Aynen bende memnunum ihtiyacım yok ama onlanları şahitlik etmekden başka hayatımda yok

dediğin ile alakası yok altında yatan sebep başka

11 yıl önce kendimi hayattan yok ettim

kendimi hayattan soyutlamak zorunda kaldım 11 yıldır evden dışarı dahi çıkamıyorum

Sende bu aileye düş şartlara ortamlara görürüm seni de... 11 yıldır geçiyor ve korkarım böyle yaşamakdan da başka çare yok kendimi hiç bir zaman sevmedim.. peki hayat nasıl geçer iş aşk meşk gezme ile mi , ben yaşayan ölüyüm

nasıl kurtarabilirim söyler misin lise terkim işim yok asgari ücrete gir kendini kandır.. İnan bana sende benim konumda olsan senin de böyle olmayacağın ne malum hayat değil görünebilir başka seçenek mi var sanki kime göre neye göre.. 11 yıldır sürdürüyorum 16-27

Ne yapsan bu halinden daha iyidir hiç bir şey yapmamakdan ama kafam gitti işte özgüven diye bir şey yok tipimi sesimi boyumu sevmem lise terkim arkadaşım yok benim ise hayattan hiç beklentim hayalim hiç bir şey yok o yüzden 11 yıldır sürdürüyorum 16 yaşında ergen bir lise öğrencisiyken girdim depresyona 11 sene oldu 27 yaşına geldim hala aynı , Sanki istesem bile sosyal olamayacakmışım gibi geliyor

ya intihar ya böyle yaşamaya devam

kolay değil 11 sene vücut karakter böyle alıştı sorumluluk diye bir derdim yok kendimi dış görünüş olarak herşeyden soyutladım vücüdumun hiç bir parçasına bakmadım düşün yani

Bakalım biraz arsadan para düştü 130 milyar spor salonu psikolog denerim adamlar iş de verecek ama içimde herşeyin daha farklı olabileceğine inanmış bir karakter yok

Açık söylemek gerekirse hiç bir zaman çabalamadım çünkü kimse yerimde konfor varken hayata yorulmayı istemez ben kilo alsam da dişlerimi kaybetsemde kendimi soyutladım sesimden tut da hiç bir şeyimi sevmem

11 yıldır böyle alışmışsın artık başka biri olmak başka bir kimliğe bürünmek korkutuyor hiç birey olmadım hayat sizin hayatınız diyorsunda bomboş hayat hayat da hayat olsa bu aile de doğmasam eminim böyle olmayacaktı.. ben kendimi hiç bir zaman birey hissetmedim sorumluluk alamam işe gidemem sevgilidir arkadaştır gezmedir hobidir bana ters gibi

yıllar önce lise 1 öğrencisiyken 16 yaşında derslerim kötüydü bıraktım eve bilgisayara alıştım rahmetli babam sorumluluk vermedi hazıra alıştırdı benimde sesim çıkmadı zamanla bu da alışkanlık haline dönüştü kilo alsamda boyum kısa kalsada dişlerimde dökülsede alıştım buna ve artık her şey zor bana diğerleri gibi birey olmadım sorumluluk yok konfor var yapabileceğim tek şey asgari ücretli işe girip kendini yorup kendini kandırmak sosyal olacağımı hiç sanamıyorum bir kere psikologa gittim devam edemedim burdan sonra nereye gideceksin dedi eve dedim yapma öyle bir cafeye otur dedi hiç bir şey yapma onu bile yapamadım zorlanıyorum arkadaşım yok altımda araç yok hayatta yapmak istediğim bi şey yok çalışmıyorum bile para kaynağım yok bende kendimi saldım yiyor içiyor keyfime bakıyorum ev hapsi ama pc var herşeyi izle geç günleri başkası kabul etmez bu durumu ama murat olan kabul eder kendine yakıştırır benim mesela araba sürmem ehliyet almam araba sahibi olmam kız arkadaş sevgili edinmem evlenmem ve yurt dışı görmem Atatürkün dünyaya geri gelmesi gibi bir şey herhalde..

Babam ve annem cahil ve fakir ne anlasın bu ailede olmasam zaten her türlü normal birey olurdum altını basa basa söylüyorum bu aile bu ortam bu maddiyat abilerim çöpçü ailemde tek lise mezunu yok ben dahil kime ne anlatıyorsun babam sorumluluk vermedi benimde aklım başımda değildi bir baktım 11 yıl olmuş bile artık yaşadığımı hissetmiyorum hiç kendimi zayıf olarak bile görmedim ben.. ben sorumluluk istemiyordum hiç al işte sonuç daha liseyi bıraktığımda pes ettim gelişmedim ben böyleyken kuzen aldı yürüdü boy ses iş kız araba sosyallik desen onda bende sadece izliyorum... ben hiç benimde hayatım var olacak demedim anlıyor musun psikologa kesin gidicem ama sosyal biri olacakmıyım pek sanamıyorum dediğim gibi mesela atıyorum işte araba sürmem benim 2093 de sevgilim olması 2096 da yurt dışı görmem de 2099 yılında öldükden sonra yani 100 yaşından sonra

kendimi saç diş boy ses kilo sorumluluk birey hissetme korku hayattan mücadeleden kaçmak hiç bir hayalim olmaması öyle böyle soyutlamadım kendimi öyle böyle yaşayan ölü değilim.. psikologun işi artık

ama gitsem mi gitmesem mi bilemiyorum artık konfor yok hareket var 0 dan başlama

1 kere gittim ötesi yok asistanı aradı ama gidemedim içimde hareketlenme istek yok hemde zorlanıyorum bir yerden bireye gitmeye

Psikolog ile alakası yok sorun benim yakın bir psikolog yerine bile gidemem üşenmem

iğrenç hayat derken başka seçenek mi var ye iç yat mastürbasyon yap bilgisayardan herşeyi izle geçsin yıllar üniversite mezunu istediği sevdiği işi yapan çok para kazanan uzun boylu sevgilisi eşi olacak sosyal olcak biri değildim ya

bir yere gidebiliyor muyum sorsana

kim yaşamak ister ki liseyi bitir üniv yazıl ve hiç bu duruma düşme sizin için kolay benim kafam bile liseye yetmedi bende zorlamadım ve sonuç bu birey olamamak farklı şeyler yaşayamamak artık umudu kesersin ve seni içine hapis eden bu depresyonu seversin başka yapacak bir şey kalmaz.. 11 yıl nasıl geçti peki

sürdürebilirim belki

mahvoldu mahvolacağı kadar

11 senedir yatılan ev depresyonu kendini hayattan soyutlamak

Yerimde ol da sen yapma bakayım , Kolaydı çıkıp da soyalleşmek kolaydı canım

thank you so much