Kendimizi daha çirkin mi görürüz?

İnsanoğlu genelde kendisinin farkına varamaz. Mesela kendi açımdan konuşayım. Ben sesimi hiç sevmezdim, özellikle ergenlik dönemlerimde kırıcı yorumlarda bulunan olabiliyordu. Mesela örnek verecek olursak en basitinden "boru gibi sesin var" gibi.. Sesim hep kötü biliyorum bende, ne bileyim sesim nasıldır, açıp dinlemiyoruz ki. 😄 Mesela ergenliğin verdiği o ses gitti, yerine güzel bir ses geldi. Sesimi duyup yine "o nasıl ses?" Gibi yorumlarda bulunan olabiliyor tek tük. Mesela o kadar çok hoş yorumlar aldığım oluyor ki sesimle alakalı, bunları duymak güzel. Tabi şunu demeden edemeyeceğim; sesimin güzel olduğunun farkına varmam epey zamanımı almıştı. 😄😄 Aynı şekilde kendimle pek barışık olduğumu hâlâ söyleyemem. Kendini nasıl tanımlarsın dersen eğer "çirkin bir şeyim" derim hâlâ bile. Ortalama bir tipim var, iki gözüm, iki kulağım, burnum her şey yerli yerinde ama varlıkları bizi tatmin etmiyor. Dediğim gibi kendimle pek barışık olduğumu söyleyemem ama kendime olan saygım her zamankinden daha çok. İnsanların bazı görüşlerine o kadar takılır ya da "ne derler?" diye düşünmektense kendi zihnimin bana söylediklerine odaklanıyorum. Son olarak tip bir şey değil...