Birini unutmak için naparsınız?

Öncelikle acele etmem, uzun bir zamanımı alır ama sonucu tam olur.
İlk etapta üzümü yaşamak için kendime müsade ederim, sonrasında yavaş yavaş onu ve onu hatırlacak şeylerden, kişilerden, mekanlardan hatta sokaklardan dahi uzak dururum. Yalnız kalmamaya, o düşünce batağına düşmemeye çalışırım çünkü kendimi sorgulamalar ve bir şekilde kendi içimde onu haklı çıkarmaya meyilli olma riskim var. Bu yüzden olabildiğince kafamı dağıtacak, hatta bedenimi yoracak ve odağımı yönelteceğim meşgaleler bulurum sürekli. Akıldan hemen silinmez, sonuç olarak anılar, yaşanmışlıklar ve bir ton duygu geçmişi var ama git gide etkisinin azaldığını görünce, daha az acı vermeye başlayınca doğru adımları attığımı düşünüp bir motive olurum ve bir sabah uyandığımda aklıma gelse dahi hiçbir şey hissetmediğim an başarmışım demektir. Nefret, herhangi bir düşmanlık veya pişmanlık vs. bunlara dahi yer vermem çünkü bunlar da bir duygu ve ona karşı zerre bir şey hissetmek istemem, ki hissetmem de. Tecrübelerimi toplar hayatıma kaldığım yerden daha yüksüz, daha tadını çıkararak ve daha mutlu devam ederim çünkü biliyorum ki bir kere bunu başarınca tekrar aynı şeyi yaşasam dahi atlatabilirim. Kendimde bu gücü görmek hoşuma gidiyor, hiç kimse vazgeçilmez değil ya da kimse kimseye muhtaç değil. Bunu idrak edince bir şeylere daha farklı bakmaya başlıyor ve birincil planına kendini yerleştiriyorsun. Sana iyi gelmeyen ne varsa, kim varsa hepsini hayatından kovalayarak hem kendinin, hem de bir kere geldiğin şu hayatın kıymetini daha iyi anlıyorsun...

Ben o kişiyle yaşadığım iyi şeylerden çok beni üzdüğü, ağlattığı olayları aklıma getiriyorum ve birkez daha nefret ediyorum. Onunla olan güzel anılarını aklına getirsen unutamazsın hatta bağlanırsın. Benim yöntemim bu