Ayrılıktan sonra duygusuz olmam normal mi?

Sürekli kavga ediyoruz. Kavgalarda hep birbirimizi suçlarız. Birbirimiz için de karşı taraf suçlu. Bu 3 yıla yakın devam etti ve eninde sonunda buna dayanamayıp duygusuz olmuşum

Bir kız olarak senin görüşün benim için çok önemli. Bir kızı sadece kız iyi anlar. Kavgalarımızın nedeni: 3 yıldır hemen hemen hergün dertlerini anlatıyor. Anlatsın, onda sıkıntı yok. Ama ben konuyu kapatmazsam ya da uyuyakalmazsam o asla dert konusunu kapatmıyor. Hee bir de kendisi üni öğrencisi olduğu için ilişkimiz uzaktan. Yani online ve bu ikişkiyi çok zorlaştırıyor. Olayı en baştan anlatmam gerekirse kendisi çocukluktan beri yalnız. Anne babasında sevgi saygı görmedi. Arkadaş konusunda da başarısız. Güveneceği, dertleşeceği, güvenebileceği kimsesi yok. Herkes onu mutlaka terk eder, maalesef de ben de bunu yaptım. İnsan yalnız olunca sevgiye muhtaç olur ve bunda hiç sorun yok. Sevgi her insanın doğal hakkı. Onun hayatında bir tek ben vardım. Güvendiği, dedikodu yaptığı, dertleştiği tek kişi benim. Böyle olunca da bütün yük benim üstüme yığılıyor. her şey karantina ile başladı. Karantina esnasında aile evindeydi ve evde de aileden dolayı huzursuzdu. Eee bunu bana anlatıyordu. Hep dertlerini anlatıyordu. Sonra üni hayatı başladı ve üniversitede arkadaş bulamıyor diye dertlerini anlatıyordu. Sonra erasmusu 2 kez kazanamadı diye. Sonra saçını kendisi kesti ve berbat oldu diye aylarca bunun derdini anlatıyordu. Dert anlatması sıkıntı değil. Beni duygusuz yapan şey de dert konusunu asla kapatmaması. .

Akşam 7de işten geliyorum. Yemektir, duştur, kendime gelmemdir bunları hesaplarsak saat 9 gibi zamanımı ona ayırabilirim. 9da dertlere bir girer ve ben ona dur demezsem o asla durmuyor. Bazen de onu test ediyorum. Acaba ne zaman vedalaşır diyorum. Uykum geldi, uyuyalım demiyorum. Saat 12, 1, 2, 3 oluyor ve o hala dertlerini anlatmaya devam ediyor. Sonra da ben sinirleniyorum ve kavga ediyorum. Bu da 3 yıldır HERGÜN devam etti. Ona kalırsa sabaha kadar dertlerini anlatabilir ve dertleri de sürekli aynı. Saçlarını 4 5 ay önce kesti ve hala bu saç konusunu açıyor. Saç derdini anlattın da ne oldu? Düzeldi mi? Zamana bırak, takma kafana, kendisi zaten uzar. Ama herşeyi kafasına takıyor ve her konuda morali bozuluyor. Ne bilim mesela kedisi ondan kaçsa buna üzülür ve bunu dert diye saatlerce anlatır. Kedi lan o. Hayvan. Bugün seni görmezden gelir, yarın peşini bırakmaz. Bir de kedi bu, hayvanların en şerefsizi. Sahiplerini görmezden gelen hayvanlar bunlar. Ama bunu da takıyor ve sonra morali bozuluyor. Yani kısacası beni hayat arkadaşı olarak görmüyor da, bir dert arkadaşı olarak görüyor ve kendimi kullanılıyormuşum gibi hissetmeye başlıyorum

Nişanlını seviyorsan ve ilişkinin bozulmasını istemiyorsan dertlerini sınırında anlatman iyi olur. Ben nişanlıma hayranım. Hayran kaldığım bir şeyden uzaklaşmak istememin nedeni sınırının olmaması. Herşeyde bir sınırın olması gerekiyor. Eğer sınır aşılırsa sevgi/aşk kurtaramaz olayı maalesef

Evet onunla çok konuştum. 1-3 ay dertten uzak kalıyor ama sonra aniden patlıyor. Aniden dert yağmuruna tutuluyorum.

Sevip sevmediğimi sorguluyorum artık :)

Arada sırada beni sormazsa, hep kendi dertlerinden bahsetse, benim dertlerimi, benim durumumu umursamazsa evet. Sonuçta benim derdim benim halimi sormadan, benim durumumu sormadan durmadan dert anlatması. Bu böyle devam ederse ve o sırada hastalık falan gelirse yine de sıkılırım çünkü öncelik olarak ben gelirim. Her insan önce kendisiyle ilgilenmesi gerekiyor. Önce kendisini ilk sıraya koymalı, sonra sevdiklerini. Ve ben kendimi kullanılıyormuşum gibi hissediyorsam, karşımdaki insanın başına çok büyük bir olay gelirse tabi ki sıkılırım. Uzun paragraflarımda yazmayı unuttuğum şey var. O da nişanlım dert anlatırken benim moralimi, günümü, halimi asla sormaz. Belki o gün konuşmak hiç istemiyorumdur. Sonuçta işim gücüm var. İşten dolayı belli saatlerde uyumam, kalkmam lazım. Gündelik saatlerim sınırlı. Ve bunun ğstğne de moralimi eklesek belki o gün kendi başıma bişeyler yapmak istiyorumdur. Ama karşımdaki beni düşünmeden kendi dertlerini anlatmaya devam ederse bu artık sevmek değil, kullanmak oluyor. Eğer kullanılıyorsam o zaman tabiki sıkılırım

Tam da bu :) neyse, dertlerden ne kadar baktığımı anlatırken de kendi dertlerimden bahsediyorum ahhaha seni de sıkmayayım artık.