Cirkin biriyim, degersiz miyim?

sanirim anlatamadim, benim yalnizligim oyle bir noktaya geldi ki artik ben yaptigim her seyi "birinin dikkatini cekeyim de arkadas olayim" dusuncesiyle yapan biri haline geldim. Boyle bir noktadan gelip iyi bakis acisina nasil sahip olurum hic bilmiyorum. Ayrica yine yalnizliktan dolayi insanlara o kadar muhtac hale geldim ki surekli konusayim, tum vakti benim olsun istiyorum, boyle birini hangi kiz sever ki?

2 aylik uzak mesafe iliskim vardi, hislerinin kalmadigini soyleyerek terk etti beni. 2 ayda ne kadar baglanilabilir ki diye dusunursen anlatayim, tum hayatim ondan ibaretti yuzlerce gun sonrasini sayiyordum bulusuruz diye, kendisine kargoyla birkac esya ve ufak hediyeler de yollamistim ona, sabah kalkarken ilk is ona "gunaydin" demekti, gece uyurken son isim de ona "iyi geceler" demek oldu. Herkesten nefret ederken beni bulup kendini sevdirdi ama simdi yari yolda birakti. Muhtemelen aklina bile gelmiyorumdur artik, ama ben icten ice onu hâlâ seviyorum. Hayatimda bir tek o vardi sadece ondan mesaj alirdim baska kimse nasil oldugumu sormazdi, ama o tek basina bile yetiyordu bana, yalniz hissettirmiyordu, kisa surdu. Sonuc olarak onu hâlâ seviyorum

Yeni birini secme hakkim yok, biri beni isterse beni seven kisiye gidecegim. Ayrica ondan onceki hayatim da pek iyi degildi maalesef. Su an icin elimden gelen tek sey birinin beni sevmesini beklemek, cunku sevip de sevdigim kisiyle birlikte olmayi kendime hak goremeyecek kadar cirkinim. Tavsiyeleriniz icin tesekkur ederim

insanlarin beni dislayacagi seyi secemiyor olmam beni daha cok uzuyor, muhtemelen dis gorunus acisindan sorun yasayan birisi degilsin bu yuzden kolay atlatilabilecek bir sey oldugunu dusunmus olabilirsin. Yine de cevabin icin tesekkurler

asil sorun da burada basliyor, ben dis gorunusu iyi olan birinin seviyesine gelmek icin kendimi gelistirmek, vasifli biri olmak zorundayim. Ama yakisikli biri ne yapar mesela? Oturdugu yerden herkesin aklini celebilir, yalnizlik cekmez, uzuntu duymaz, karsisindakini dis gorunusuyle asagilayarak her turlu tartismayi kazanabilir, kendini gelistirmek isterse bunu baskalari icin degil de kendisi icin yapma hakkina sahip olur, bunun gibi daha sayamayacagim bir suru sey var. Birilerinin kendiliginden sahip oldugu cekicilik seviyesine ulasmak icin yilmadan kendimi gelistirmem gerekiyor, bu bile yeterince adaletsiz degil mi?
Orta - Üst seviye ingilizcem var, ilkogretim matematik ogretmenligi okuyorum, zeki biriyim, guzel resimler cizerim, siir okumayi cok severim, diksiyonum iyidir, satranci cok severim mesela. Ama distan bir cekiciligim olmayinca bir degerim yok ki. Ben insanlarin kim oldugumu anlamalarini saglayamadan konusmayi kesiyorlar benimle. Su an cok uzgun hissederek yazdigimdan belki de tutarsiz, alakasiz seyler yazmis olabilirim kusura bakmayin. Sonuc olarak bu adaletsizligin bilincinde oldugum surece ozguven hissedebilecegimi sanmiyorum. Umarim gercekten kendime guvenebilecegim bir noktaya gelirim, tavsiyeleriniz icin tesekkur ederim