Asla büyük konuşmamak lazımmış. Evliyim amaaa?

Arkadaşlar 29 yaşında boylu poslu bakımlı bir kadınım. 7 yıllık evliyim. 4 yaşında bir oğlum var. Aile sorunlarım yüzünden erkenden evlendim. Eşim benimle birlikte olmayan, asla kafamız uyuşmadığı her şeye muhalefet olan, değer kıymet bilmeyen bir insan. Ben ne kadar pozitif ve neşeliysem o da tam tersi. Evlendik evleneli birlikte bile olmaz. Çocuk olacağı zaman bile hormonların yüksek olduğu günler olurdu o kadarki düşünün yani. Dr a gitti sıkıntı çıkmadı ama psikologa gitmesi gerekiyor. Onu da erteleye erteleye 7 yıl oldu. Kadınlık gururum kalmadı artık ben de onu istemiyorum. Küçük bir hastanede calısıyorum. Benden yaşça küçük dr dan çok hoşlanıyrm. Hep yaşından küçük olan insanlarla olan insanları kınardım. Ben daha bu adamın dr oldugunu bile bilmeden gönlümü kaptırdım. Sürekli benle göz teması kuruyordu. Efendi biri ama etkilenmişti belli. Bugün nöbete geldiğimde bile öyle yüzüme bakıyordu. Bakıyor kafasını çeviriyor. İlgisini çektiğimi anlamamak mümkün değil. İlk başlarda öf ne bakıyor diyordum çünkü eşimden dolayı erkek düşmanı olmuştum. Sonra ben de kendimi alıkoyamadım. Ne yaptıysam ben de istemdışı bakıyorum ve hoşlanıyorum da. Ben babyface dedikleri cinsten yaşımı gizleyen bir yüzüm var. Muhtemelen benim çocuğum olduğunu bile bilmiyordur. Bilse ışık hızıyla kaçar zaten. Ayrıl diyecekseniz eşinden ayrılamıyorum çok iyi babalık yapıyo çocuğun psikolojisi aile baskılarım vs gittiği yere kadar gitsin inceldiği yerden kopsun diye düşünüyorum. Bilmiyorum böyle nasıl gidecek hep keşke evlenmeseydim de iş arkadaşımın gözlerine bir kere baksam sarılsam bile yeterdi.