Nasıl mutlu olurm?

Tanışık olduğum insanlar var çağırsam gelirler ama güvenecek rahat rahat gel şuraya gidelim diyeceğim dostum yok

Nasıl aşılır ki güvenmiyorum kimseye kendimi koruma odaklı yaklaşıyorum insanlara her an tetikdeyim

Bir sürü kız arkadaşım var ama hepsi yüzeysel arkadaşlık çünkü koruma zırhım var aştıkları an büyük bir tehlike hissediyorum bana hemen zarar verebilirler gibi geliyor her şeyimi anlatamıyorum

Çok zarar gördüm anlatamam ya hemcins karşı cins şiddet gördüm zorbalığa uğradım küçüklüğümden beri lisede belki değişir dedim orada da daha beter rezil olduğumu hissettim cok utandım ağladım yalnız hissettim ama yapacak bir şey yoktu kendi kendime sıfırdan başladım görünüşümü değiştirdim yine ama yine aynı şeyler olursa diyorum cidden yaşamaya hevesim kalmaz çoğu hevesim kaçtı da zaten

Hobim kalmadı ki sevemiyorum hiçbir şeyi

Pozitif bir insanım bir ortam olsa gireceğim fark ediliyorum da zaten ama güvenmek ve sevmek için fark edilmek yetmiyor ben kendime uygun hissetmiyorum hep çoluk-çocuk geliyorlar

Yanıma gelmeyen başka gittikleri yerleri olan erkeğe de gidemem ki ama yanımda kim olursa onunla konuşuyorum mecbur

Katılıyorum lakin gitmeden önce ben insanları araştırırım analizden sonra karar verip yanına giderim o olgun erkeklerin de çoğunun etrafında birçok insan oluyor açıkçası çevresindeki insanlar da bazen kafadan elememe sebep oluyor para yiyen kızlar vs onlarla bir yerlere gitmeye öncelik veriyorlar mesela bizim üniversitede

İstanbul