Artık neden sevemiyorum?

Belki duygularınız gitmiş olabilir.

Kadın ve erkeklerde ortak olan bir isimle hitap etmek istedim; adını belirtmediğin için… On yedi yaşında olup da bu tip sorunları duyumsamak çok da şaşırılası bir durum değil. Yaşın gereği bu şekilde hissediyor olman normal. Ancak, sorunların sadece yaşınla ilgili değil; seninle aynı sorunları paylaşan, senden on yaş, yirmi yaş hatta daha da büyük insanlar var. Çünkü hepimiz insanız ve sorunlarımız birbirine benziyor.

En azından, derdinde, kederinde yalnız değilsin. Bazen kocaman olan, bazen küçük gelen bu dünyada, bir şekilde bizimle aynı sorunları paylaşan birileri oluyor. Tamamen aynı değildir derdimiz ama benzerdir. Sonuçta herkes kendi yaşadığını bilir. Ama aynı dili konuşamasak, ortak bir dilde anlaşırız ya, birbirimizin derdini de anlayabiliriz.

Yanı başında senin gibi hisseden biri olup olmadığını bilemezsin. Belki de bir yakınına, varsa sevdiğin öğretmenlerinden birine gidip açılabilirsin. Sıkıntını paylaşabilirsin. Anne babalar hep bizden başka bir dünyada yaşıyormuş gibi gelir bize; ama oturup kalbimizi açtığımızda, yürekten konuştuğumuzda, anlarlar bizi.

İnsanlarla anlaşamaman belki de normaldir, çünkü anlaşmak istemiyor olabilirsin. Seni anlamadığını düşündüğün insanlarla anlaşmak zorunda değilsindir ama yaşamak zorundasındır. Genelde bunu yapmak zorundayızdır, çünkü hayat bunu gerektirir. Senin duygularını, düşüncelerini anlamıyor olabilirler ama yaşamana engel değilse bu insanlar, sorun yok demektir.

Yorulmuşsun, çok çabalayan ve karşılığını bulamayan kişi artık karşısındaki ağzıyla kuş tutsa bile yaranamaz. Sıradan insandan farkı kalmıyor bir zamam sonra