Kıskanmak sevgi göstergesi midir, öz güven eksikliği mi?

Kıskanmayı doğuran iki etken vardır. Cevabımı ikisini de açıklayarak vermek isterim.

Sahiplenme güdüsü : Sahiplenmek kıskançlığı doğurur, kimseyle paylaşamama anlamı taşır. Sevgi göstergesinden ziyade istemsiz yapılan bir şeydir. Hoştur çünkü aşırı değildir.

Yetersiz görmek : Kendini yetersiz görmek ve güvenmemek kıskançlığı doğuran bir diğer unsurdur. Kişi sevdiği insanın elinden her an kayıp gidebileceği konusunda kendine olan güvensizliğinin de etkisiyle kıskanır. Kötüdür, çünkü kendine güvenmek yerine kolay yolu seçip sevdiğini kısıtlamak ister. Alakasız kıskançlık dediğimiz durum ortaya çıkar ve ilişkiyi zedeler.

"Kıskanan aşık seviyordur" cümlesi çoğu zaman ilişkilerdeki sorunları örtbas etmek için kullanılsa da kişinin hayatını kısıtlamaya kadar giden kıskançlık, ilişkilerin bitmesine, cinayetlere kadar gidebilecek ciddi boyutlara ulaşabilir. Bu nedenle kıskançlığı ne zaman tehlikeli bir boyut aldığını bilmek gerekir. Kıskançlık, ilişkilerde, sosyal hayatta ve bilimde adı oldukça sık geçen bir konu. Kıskançlık, hem başkalarının sahip olduğuna sahip olma isteği, hem de sahip olduğunu, başkasına kaptırma korkusu, bir ilişkinin veya bir kişinin yitirileceği endişesidir. Günlük yaşamımızda, özellikle ikili yakın ilişkilerde kıskançlık kavramıyla sık sık karşı karşıya geliyoruz. “Kıskançlık, aşkın gölgesidir” Kıskançlığın insanın doğasında mı olduğu, yoksa sonradan öğrenilen sosyo-kültürel bir kavram mı olduğu hala tartışılmaktadır. Evrim teorisine göre kıskançlık, kadın ve erkek için farklı evrimsel güçler tarafından şekillenmiş doğal bir tepkidir.