Istemeyince isteniyor musunuz sizce?

Ben 25 yasindayim. Okurken ve kpss ye çalışırken evlenme istegim vardi. Bebekler ilgimi cekiyordu benimde boyle bir bebegim olsa falan diyordum.

Hani belki bu gercekten bir istek ya da zordan kacma istegiydi bilmiyorum. Okumak ve ozellikle bu devirde atanmak zor çünkü. Belki de kolayi aklima geliyordu ama hicbir zamanda derslerimi aksatmadim. O ara sevgilim de yoktu. Guzel de biriyim, fizigim, yuzum iyidir.

Benim 4 sene boyunca universitede sevgilim olmadi. Insanlara karsi kapali da degildim. Ama istiyordum yani o heyecani yaşamak. Sevmek, sevilmek. Olmadi. Kpss ye 3. sinifta calismaya basladim. Kutuphaneye gittim 3 yil boyunca. 3. ve 4. sinifken. bir de mezun olduktan 1 sene boyunca, mezunken hem kutuphane hemde dershaneye gidiyordum, o zamanda olmadi kimse.

Sonra atandim. Ve aldigim para o kadar tatli geldi ki yemişim erkekleri. Kizim sen keyfine bak, catir catir ye parani moduna girdi kafam. Artik bu kafadan sonra mi, atanmamdan mi kaynakli bilmiyorum kismetim açıldı.

Beni ogullarina begenen teyzeler, beni cafelerde begenen, numarasini yazip masama koyan tipler, kutuphanede beni izleyen erkekler, kutuphane cafesinde gelip tanisanlar falan (kutpohaneye hala gidiyorum. Sessizligini seviyorum, kitabimi okuyorum, işimle ilgili seyleri hallediyorum, biraz da nostalji oluyor, buralarda ne ders calistim, simdi meslek sahibi olarak oturuyorum buralarda diye hosuma gidiyor gitmek o yuzden😅)

ama simdi de ben hic evlilik kafasinda degilim. Enteresan sekilde iliski de istemiyorum. Hayatimda bir erkek olsa sanki dengemi bozacak gibi hissetmeye basladim. Kendi kendime mutluyum belki ondandir. Istemeyince, istenir duruma mi geliyorsun ne oluyor? Ters etki mi yani?