Siz hiç uzaktan sevdiniz mi?

Ben hep uzaktan ilişki yaşadım evet güzel bişey uzaktan ilişki ama güvenemiyorsun gelemiyor bı sıkıntı olduğunda yanında değil telefondan destek olman gerekiyor buraya bir gün geldiğinde çok hızlı vakit geçiyor ve anlamıyorsun sadece sohbet ederek konuşarak anlaman gerekiyor çoğu zaman kimle nereye gitti nerde buluştu bilemiyorsun yani sabır isteyen bişey ve şüphe olmaması tamamen guvenmen gereken bı durum ama bu devirde uzaktan ilişki yaşamamak daha iyi çünkü yakınındakini taniyamiyosun uzaktakini hiç taniyamazsin artık sadakati birbirini seven koruyan insanlar yok birbirine çelme takanlar var

Elbette sevdim..
Uzaktan sevdim, uzak mesafeli bir sevgili dönemi yaşadım, sadakatimi her daim korudum, sadakatsizce yaklaşan çoğu insana karşı tepkim ve tavrıma dikkat ettim. Aklı başka birinde bile olsa o mutlu olsun diye duygularımı içime gömüp yaşadığım zamanda oldu. Ama kimsenin düzenini bozup, kendi kişiliğimi ve karakterimi zedelemedim. Dönüp arkaya baktığım zaman, aşk adına aslında erken yaşta tecrübe edindiğimi düşünüyorum. Ama mantığım beni asla yanlış bir yola sürüklemedi..
Şimdi uzaktan birini sevsem, bu beni üzmez..
Ama mühim olan bundan sonra uzaktan tek taraflı bir sevgi değil. İki taraflı sevgi, saygı, sadakat ve güven barındıran bir ilişki..

Yanına gitmenin tanışmanın imkansız olacağını bile bile aşık oldum bi adama. Gülüşüne, gözlerine, sesine, hatta kafasını hareket ettirince saçlarının dalgalanmasına bile... Ona karşı hissettiğim tuhaf bir yakınlık vardı, sanki bir gün onunla çok yakın yerlerde karşılaşacağım tam karşımda görecekmişim gibi. Hatta öyle ki benim evleneceğim adam bu diyordum içten içe. Ama çok yanılmışım. Şimdi evli bir adam ve çok mutlu. Bense hala sesini duyunca içi buz kesen kız olarak kaldım. O yüzden bu sözün altına imzamı atarım.

Uzaktan sevdim ,

her istediğinde sevgini dokunuşlarınla paylasamadigin için ağır bir sınavdır.

Fakat Cemal Süreyanın dile getirdiği mesafeli aşklar mı yoksa hiç karşıya açılmadan sevmek mi hangisi bilemedim.