Hayatım inanılmaz derece saçma değil mi? Daha saçması çıkmaz galiba?

Eşcinselim ve diğerlerinden oldukça farklıyım. Okuduğum bölümün %90'ı erkek ve sektörün neredeyse tamamı erkek ve homofobik. Fark ettim de bölümümü bu yüzden sevemiyorum. Her gün o lanet masada yalnız yemek yerken bölümümden soğuyorum. Dış görünüşümü de beğenmiyorum, hoşlandığım kişiler bana bakmıyor. Hayatımın her anında sürekli platonik takılmak zorundayım. Aşık olmak en büyük nefretim oldu. Her gün o lanet sıraya oturduğumda aşık olduğum kişiyi görmek ve elinden hiçbir şey gelmemesi çok kötü bir his. Bunu anlamak için eşcinsel olmaya gerek yok. Bana soruyorlar neden bu kadar mutsuzsun diye. Nasıl mutlu olayım ki ben bu koşullarda? Ailem bile yanımda değil.

Hayatım inanılmaz derece saçma değil mi? Daha saçması çıkmaz galiba?
Cevapla