Bu nasıl bir his biliyor musun?

Öyle bir an geliyor ki artık ne yapacağını bilmediğin bir noktada oluyorsun, sanki aniden duygulara alışmaya başlıyorsun. Bir şeyleri bırakmayı , insanların gitmesine izin vermeyi, savaşmayı tercih ediyorsun. düşüncelerin ya da sorunların anlaşılmasını beklememenin daha iyi olduğunu anlıyorsun. Elinden geleni yaptığın halde yetmiyor oluşundan dolayı vazgeçiyorsun. artık öyle bir an geliyor ki derinlemesine ruh halinin bunları taşıyamayacağı kadar yıpranmış olduğunu fark ediyorsun anlaşılmıyor olmak felaketin oluyor ama bundan öteye kendinden öteye gidemiyorsun.. dışardan bakıldığında belli olmayan. zor şeyler yaşadım. kendime bile aciklayamadigim şeyleri kimseye hissettirmedim. içimde yaşayıp bitirmeye o kadar alıştım ki gece yanlışlarimla astığım kendimi.. yine umutladirmadan tekrar tekrar asacağım.. bu Deli divane eden hislerimin sonuna gelene kadar bitip tükenerek artık hiç umut edilmez hâle gelene kadar... birgün zor da olsa kazanacağım bu savaşı...