Kiskancligim cok mu abarti?

desperate house wife gibi buraya anlatacagim derdimi. simdi, merhaba arkadaslar. ben bi kiz ile bi iliski icerisindeyim. o da kiz, ben de kizim. her neyse. ayni universitede egitim goruyoruz. bu hafta da vize haftamiz ve o da en yakin bi kiz arkadasina (ayni zamanda sinif arkadasi) calismaya gitti, bu gece de orada kalacak ama sorun su ki ben bu kiza asla isinamadim ve bunu hep dile getiriyorum, tabi ki arkadasi benden cok daha once onun yaninda oldugu icin sadece hoslanmadigimi soylemekle kalabiliyorum. sevgilim her ona gittiginde kiskancliktan deliriyorum ve onu uzmemek icin agzimi acip bir sey soylemiyorum. kendimde gercekten buna mana bulmaya hak gormuyorum. o yuzden sadece oturup cenemi kapatiyorum ama ister istemez bu his davranislarima yansiyor ve ben DELİRİYORUM. neden bilmiyorum, arkadaslarinin homo olmadigini biliyorum ama her tarafimi KISKANCLIK sariyor ve ben sevgilime karsi kizginligimi belli etmeden duramiyorum. trip atiyorum, gereksiz yere moralim bozuk, hadi ben uyuyorum ayaklari cekiyorum. hicbir zaman sorunun bu oldugunu anlamiyor. bazen anlamasini istiyorum ama bazen de istemiyorum cunku gercekten bunu asiri tatsiz bir durum olarak goruyorum. her iki haftada bir o kizda kalmasi beni deli ediyo. mesela bu hafta ikimiz ders calisabilirdik ama o, onunla kalmayi secti. benden daha cok vakit gecirmelerini kiskanmam ve bunu dile getirmek istemem normal mi yoksa degil mi? lutfen yardimci olun yoksa az sonra saclarimi cekistiricem sinirden.