Kendime ben bile inanamıyorum ama?

İçimi dökmek istiyorum. 30 yaşındayım. 5 senelik ilişkimde sevgiliden kaynaklı ani ayrılık yaşadık, barıştık ama o dönemki karşı cins davranışlarım sevgilimi rahatsız etti. Bunları zamana yayarak maalesef yalan olarak ilk söyleyip sonra gerçeği söyledim. Hayatıma o dönem kimseyi almadım ama korktum aramızda sıkıntı olmasın diye ondan oldu

sonrasında ben terk etmişim gibi baya çabaladım kendimi kanıtlamay uğraştım, istediği her şeyi yaptım o kişilere mesaj atma, o kişilerle görüşüp ses kaydına alma. O bile benim kadarını yapmadı. Onunda zararsız yalanlarını yakaladım. Ama geri dönmemin ve bunların kıymetini bilemedi. Psikolojik baskı yapmaya başladı farketmese de. Çabaladıkça bana saygısızlık yaptı kafa ütüleme, beni enayi mi sandın, sadece sen kalsan seninle olmam, basit kızsın gibi ithamlar. Saygı da bitti.

Kendimi açıkladım anlamamak için baya direndi. Yazdığımı bile yazmamışım gibi geri dönüşler verdi. Hiçbir şekilde son zamanlarda çabamı ciddiye almadı. Ben bi insanım çok bıktım. Onu sevdiğim için çabalamıştım yoksa arkamı dönüp giderdin. Ama şu an o kadar soğudum ki size anlatamam. Hayatımda ilk defa böyle bi şey yaşıyorum. hevesim çok kırıödı normalde kimle diye kafayı yerken naparsa yapsın moduna girdim beni üzse de. Kötü biri değil ama bilmeyerek bana çok haksızlık etti, kıymetimi bilmedi ve bu ilişkiye yazık etti. Zamanla anlayacağına eminim.

Ben gerçekten bunları hak ettim mi sizce? Kendisi ilk sevgilimdi böyle hissetmem sizce iyiye ni kötüye mi işaret? İlk sevgilim olduğundan şu an neden böyle hissettiğimi bilmiyorum