Onur mu? Aşk Mı?

Yeter ki onursuz olmasın aşk demiş bi düşünür...

Bir gün peygamber efendimiz (selamların en güzeli üzerine olsun) arkadaşlarıyla otururken ebû leheb meclise giriyor ve efendimize

- yâ muhammed birçok yerleri gezdim, senden daha çirkinine rastlayamadım.

- doğru söylüyorsun ya ebû leheb.

- herhalde dünyanın en çirkini sensin.

- haklısın ya ebû leheb. diyor, efendimiz.

biraz sonra hz. ali (selamların en güzeli üzerine olsun) içeri giriyor ve tevafuk bu ya o da:

- yâ muhammed bu dünyada senden güzelini göremedim.

- doğrusun, yâ ali.

- sana baktıkça içime huzur doluyor.

- doğrusun yâ ali. deyince, meclisteki sahabe:

- yâ resûlallâh, biraz önce ebû leheb geldi “ne kadar çirkinsin” dedi “doğru söylüyorsun” dediniz; şimdi ali geldi “ne kadar güzelsiniz.” dedi, o’na da “doğrusun” dediniz. hikmeti nedir? diye sorunca, efendimiz de:

“insan insanın aynasıdır. kişi kendisi nasılsa, karşısındaki insanı da öyle görür”

daima anımsamanı isterim. bizim işimiz kalbimizi kıranla oyalanmak değil, kırılan yeri bulmaktır. ve kalp kırılmaz. kırılan bir şey varsa o gurur, onur, egodur!..

alırdım bence insan aşık olunca aklı ile hareket etmek istese bile kalbi ile hareket ediyor. Kalbine söz geçiremiyor sanki o anda akıl uçup gidiyor...