İnsan bazen anlatmak ister, hesapsızca sonunu düşünmeden. Sana da olur, oluyormu?

Evet kendime anlatıyorum.
En basiti en güzeli.

Erkek arkadaşıma bazı şeyleri anlatmaya çalıştım hani hayatımda ya sonuçta yolumuz ciddi beni üzen hayatımın zorluklarını. Gerçekten anlatmak istediğim hir andı konuşmaya devam etsem ağlayıp belki ona deli gibi baglanacaktim. Sırf beni dinledi anlamaya çalıştı diye.
Sonuç ben de zor zamanlar geçirdim. Niye bu kadar bıkkınsın çocuğuna bakmak zorunda kalan dul musun sözlerini işitmem oldu. Sonrasında sustum ne zaman of ceksem başladı gene der trip atıyorum sanıyor uzaklaşıyorm anlamıyor. En zoru da seni anlayamayan insanların daha doğrusu "anlamak istemeyen" insanlarin içinde yaşadığını insan olduğunu anlamaya çalışmak...

evet bende de olmuştu ve 1 haftada tanıştığım kişilere anlatmıştım. o zamanlar çok kötüydüm ve birilerinden destek duymak istiyordum ancak aradan 3 ay geçince çok büyük bir hata yaptığımın farkına vardım çünkü anlattıklarım her yere yayılmıştı ve en fenası da bahsi geçen o kişiden duydum bunları. o an yerin dibine girmek istedim berbat bir durumdu ama elbette bundan da tecrübelendim. şimdi yeni tanıştığım kişilere kendi kimliğimle özelimi paylaşır mıyım? ASLA!