Sana aşkı anlat desem... ?

Dünyanın en güzel ama en illüzyon duygusu. İnsan aslında aşık olmaz, insan kendisine aşık olur. Gördüğü şey sadece zihninde aşık olduğu yarattığı benliktir. Onu somutlaştıran şey, karşısında gördüğü insandır. Aşık olduğu şeye karşı, gözlerini, saçlarını, bedenini güzel bulacak, ama o aslında zihninde tasarladığı aşka hayranlık duyacak. Bir iskeletin, arzuladığı şeyleri dikişlerle tuttuğundan habersiz olarak hayranlık ve aşk besleyecek. Buna ilave olarak kişi boşlukta kaldığında bir yardım eline karşı da aşk besleyebilir ki bu hastalıkların en kötüsüdür, ve bunu burada paranteze alıp bile anlatmaya tenezzül etmem. En son ki ilişkimde aşkımdan ölüp bitiyordum. Bir gün tanrıdan karşıma bir işaret çıkarmasını istedin. Ovidius'un dönüşümler adlı kitabında şu mısralara denk geldim:

"Neden koşarsın bu yalancı görüntüyü tutmak için Ey Kolay inanan çocuk? Gerçek değil istediğin, çevir başını anlarsın yok olduğunu, sevdiğin, vurulduğun görüntünün. Yansıyan görüntüdür gördüğün, seninle gelir gider, bir gücü yok kendince, uzaklaşır o da seninle."

Hayatımda ilk kez karşıma çıkan simgelere umursamadan yoluma devam ettim. Sonunda ne mi oldu? ayrılan ben oldum. Aşkımın kaybolduğunu düşünerek hem de. Koskocaman bir illüzyon ama bir o kadar da güzel.