Aranızda ah ettiğiniz kimseler var mı yani ahınız tuttumu?

Yıllarca sevdim, herşeyine katlandım, her hatasını affettim katlandım, yoruldum.

Geri dönüp pişman oldu hepten değişti dedim istedi ailemden ama güven veremedi onlarada. Güya seviyordu, sevgisi beş kuruş bile etmiyormuş.

Hep umutlandırdı, her defasında kırınca peşimi bırakmadı hep pişmanlığını dile getirdi bense sevgimden inandım katlandım.

Sevmeyenler yargılar hep ama yaşayan bilir. Çok fazla iyi niyetli olmamak lazım. Lafın kısası, seviyordu güya ama ailem red edince hemen 2 ay sonra başkasıyla sözlendi görücü usulu olarak. Çok canım yandı, mutluluğunu izledim. Seven insan 2 ayda unuturmu?

Aradan 1 yıl geçti nişanlısı türkiyede, bizse almanyada. Bana mesaj atıp saçmalamaya başlqdı pisman olduğunu dile getirdi kendini acındırdı kızı sevmediğini ima etti oysa sosyal medyada ve görenler herkes tam tersi olduğunu soyledi, soyliyor.

Benim en büyük hatam vicdanlı olmamdı, canım çpk yandı seviyorum diyip peşimi bırakmadığı halde sözlendi ve hiç umursamadı beni çabalamadı bir kere red ettiler diye. Seven insan bin kere de ister ama pes etmez.

Onun gibi insanlar hep mutlu, peki ya biz sevmekten başka ne yaptık? Neden biz hep izliyoruz.

Benim ahım iki cihandada boynunda kalsın inşallah. Etrafınizda ayni durumu yaşayan var mı, ve ah alanlar yaşadılarmı ahlarını?