Sevdiğim kız intihar edecek ama hiçbir şey yapamıyorum ben?

İnsan bu söylemi, ilgi istediği ve içerisinde bu türden bi' istek bulunduğu için dile getirebilir. İlgi istemek yanlış bir şey değil aslında ve insanlar bu konularda çoğunlukla oldukça acımasızlar. Ancak söylediğin gibi bunu dile getirmek yapmayacağımız ya da yapamayacağımız anlamına gelmiyor. Yapmak isteyen, hiç kimseye bahsetmeden de yapabilir, evet. Ama kim olursa olsun, bunun bu denli kolay bir şey olmadığını ölmeyi isteyen o kişi de biliyor. Bu düşünceler beni de buluyor ara ara. Ama kimilerinde (mesela sen) belki daha fazla sıklıkla ve daha yoğunlukta.

Biliyor musun, ben biliyorum ki intihar ettiğimde kimsenin umurunda olmayacağım. Bu benim için önemli bi' husus mu? Aslında değil ve olmamalı diye düşünüyorum. Her halükarda isteyebilirim. Bu yüzden belki anlayışla karşılamak gerekiyordur. Sonuçta 'intihar etme!' dediğimiz o kişinin hayatını bizler yaşamıyoruz ve bu söylem o kişi için pek bir anlam bu yüzden etmiyor belki de. Bu sebeple diyebilirim ki, ölmeni istemem. Bunu yapmanı, seni tanımıyor olsam da; mesela bu soruda bahsettiğim 'sevdiğimiz kız' olmasan da istemem. Benim için herhangi biri olsan da, bazıları için değilsin, olmayabilirsin veya olabilirsin de; doğrusu bunun pek bir önemi yok. Asıl önemli olan bizim kendimiz için ne anlam ifade ettiğimiz. Öyle değil mi? Hayatın oldukça berbat ve karanlık olabilir. Mutlu olmak için hiçbi' sebep bulamıyor olabilirsin. Ama ben mutlu olmak için 'bir çok sebep' bulabilecek insanlar da tanıyorum. Tamam, ben de her daim yapamıyor olabilirim bunu. Ama yapılabileceğini biliyorum.

İnsanlar çok nankör varlıklar. Biz de öyleyiz, evet. :) Ama bu her birimizin kötü düşüncelerde bireyler olduğu anlamına da gelmemeli bence. Çünkü insan yaşayabilmek için, kötü anılarını bir süre de olsa unutabilmeli. Kardeşinin intihar etmesiyle bir ömür hayatını sürdüremez mesela bir insan. Bu düşünceyi işine odaklanabilmek için bir noktada bırakmalı bir kenara. Bu her birimiz için böyle. Unutamıyor olsak da, yaşayabilmek için unutmayı başarmalıyız. Bu belki bizim için nankörlük gibi gelecek olsa da.

Konudan konuya atladım. Belki çok karmaşık olmuştur ama hiç tanımasam da, bir değer atfettiğim ve senin de kendine bunu yapmanı istediğim için konuşmak istedim.

Dün sabah ağlayarak konuştuk. Bana bir şeyler anlatmayı hiç istemiyordu. Dün gece de çoğunlukla söylediği beni çok sevdiği, hiçbir şey anlatmak istemediği ve gitmemi istediğiydi. İntihar düşüncesibnden hiç bahsetmedi. Sadece benim ısrarımla bu seviyeye geldi konu. Çünkü ben gitmek istemedim ve sonunda bu varsayımı sundum ona. Onun sessiz kalışı getirdi konuyu buraya. Gece boyunca iletişim kuramadım. Sabaha kadar aradım, mesajlar yazdım. Sabah konuştuk. Sabaha kadar sadece ağladığını, ara ara uyuduğunu söyledi. Onu suçlamadım ve suçlayamazdım. Çünkü onu seviyorum. Bir şeyler anlattı ve ben de onu anladım. Anlamak istedim. Şu an iyi.

Bu çok üzücü ama. Ben herkes için bir umudun olabileceğine inanıyorum, kimi zaman her ne kadar berbat ve bitik hissetsem de. Peki sen neden bu umudunu kaybettin. Neden vazgeçtin kendinden. Bunu hak etmediğini biliyorum

Korkmak ve güvende hissetmemek nedir biliyorum. Kim sebep olursa olsun eve, kapalı bir ortama alıştırdığımız ve toplum içine çıkma deneyimimiz olmadığından sahip olduğumuz hisler bunlar.

Ailenin sözde 'koruma ve güzel yetiştirme' adı altında sana yaptıkları muamele ne acı! Ama farkında değiller. Seni hayattan koparmak üzere olduklarından, umutsuzluğa sürüklediklerinden habersiz; sadece bildiklerini okumaya devam ediyorlar. Neden hep böyleler...

Ben biliyorum ki senin için bile halen bir yol var. Ailenin hayatını cehenneme çevirmeye çalışmasına karşın, bu baskı altında sabretmek zor dahi olsa; kendi canına kıymadan daha mutlu olabileceğin bir yol. Sana destek olabilmeyi, hiç değilse psikolojik olarak yanında olabilmeyi çok isterdim. Çünkü tanımasam da, bunu yapmayı isteyeceğin düşüncesi içimi acıtıyor. Hiç kimsenin kendine bunu yapacak kadar değersiz olmadığını düşünüyorum hayatlarının. Her ne kadar etrafındakiler bunun öyle olduğunu düşünmen adına ellerinden geldiği kadarıyla çabalasa da...

Kendini onlardan uzaklaştırmadan, her şeyler önce; ailenin sana empoze ettiği asosyalliği ve belki de sosyal fobini atlatman veya üzerine birkaç adım atman gerekiyor. Yaşadığım anksiyeteden sebeple danıştığım bi' psikolog şöyle söylemişti: "Hayat gerçekten senin yaşadığın kadar rahatsız edici ve acı değil." Bu anksiyeten ve psikolojik rahatsızlıklarının üzerine gittikçe; ilk başta çok zorlayıcı da olsa toplum içerisinde daha rahat olacaksın. Artık kendini tehlikede hissetmediğin o süreçten sonraysa durumuna göre adımlar atman gerekecek. Ailenden uzaklaşman, kendi başına bir şeyler yapman gerek. Benim de öyle mesela. Veya bir başkasının. Umutsuz olmamaya çalışmanı çok isterim

🙁

Ulaşamıyorum ona yine.

Hem boş ver deme. Yani ne bileyim üzülüyorum yardımcı olamadığım için

Ailenden uzaklaşman için bi' yol olmalı. Çalışmıyorsan okuyor musun veya evde ne yapıyorsun? Ailen çalışmanı da mı istemiyor. Veya okula gitmeni. İnsan çukurda hissettiği bu tür durumlarda bi' el arıyor ancak bulamayınca belki de çok büyük hayal kırıklıkları yaşıyor. Sana yaşantına göre kendi düşüncelerimi dile getirebilirim. Başka ne gelir ki elimden, bilmiyorum. Biraz anlatmak ister misin