Kafayı yedim takıntıdan çıkamıyorum?

merhaba, bunu neden yazıyorum bilmiyorum. neredeyse çoğu şeyini biliyorum, insanlarla ilişkisi, görünmek istediği bürünmek istediği kişilikler, ailesiyle olan sorunları her şeyine hakimim ama aramızda nadir diyaloglar hariç bir şey geçmiyor küçüğüm seviyorum sayılmaz ama eminim onunla olsam çok mutlu ederdim, onun yanında olsam istediği her şeyi ona verirdim. onu mutlu etmek için elimden geleni yapardım. yaklaşık 1 yıldır ona karşı çok yoğun karışık duygular hissediyorum. bi kez yazdım ama insan sevdiğine saçmalar ya ben de canım gibi bir şeyler yazdım o gün sesli konuşuyolarmış ve öylesine anlatmış arkadaşlarına (arkadaşımın dediğine göre) garipsemişti ve öyle...(benim ismim) bana yazdı falan demişti. 5 ay dalga konusu oldum ve bu bana kötü hissettirdi. ona bidaha yazma girişiminde bulunmadım çünkü biliyodum üzüleceğim ama kafamdan çıkmıyordu. derslerimi etkiliyor ve beni sarsıyodu. belki başka biriyle konuşsam düzelir dedim datelere çıkmaya başladım, her konuştuğum kişiyi sanki oymuş gibi düşünmeye başlayınca anladım ki ben aşağılık biriyim. napıyodum böyle? canımın acımasını geçtim bulduklarım da rastgele olduğundan iğrenç insanlar başıma geliyodu. hem onu unutamamıştım hem de kötü belalar alıyodum kafama. son 2 aydır her gece yastığa koyduğumda ona okullar başlayınca bir kenarı çekip şu konuşmayı yaptığımı hayal etmeye başladım: "senle bizim aramızda hiçbir şey yok ikimiz de biliyoruz aslında ama şunu bil ne zaman seni bana kötüleseler ben hep seni savundum hep senin yanındaydım ben hiçbir zaman seni üzmek istemedim. hep iyiliğini düşündüm hiç sana bela okumadım. başka kız muhabbeti açarken erkekler sana deli gibi kıskansam bile ben hep düşündüm senin verdiğin ufacık tepkileri. gülsen bile bunu 3 saat aklımdan çıkaramadım. saf seviyodum seni. mutlu olabiliriz sanıyodum. sadece bıktım etrafımız yüzünden dalga konusu olcam düşüncesi ile üzülüp buna deli gibi ağlamaktan. keşke ben cesaretli olsaydım. yaptığım şeyler sana avelce geldi davranışlarım, gülmem. sen öyle demiştin bu kız avel diye. bilmiyorum. ben senin yanındayken mala dönüşüyorum. elim ayağıma giriyor. daha çok hızlı konuşuyorum. fazla hareket ediyorum ama hepsi sana olan heyecanımdan. sevgimi bi ego olarak gördün. anlatıyodun bu kız çok garip ya falan diye. ama şuna dikkat ettim dalga geçtiklerinde sen de katılmadın hep susturdun onları. teşekkür ederim. özgüvenim gidiyordu sürekli. çirkin değildim bunu sen de biliyosun. diyodun güzel kız diye. karakterimi beğenmiyosun sanırım ya da sevilenler sevilmiyor. sana büyük bi süredir kafayı takmış olmayı ben istemedim. dedim belki açılırsam ona onu sevdiğimi söylersem ve beni dinlerse en azından kafamdan silmiş olurum kendim çünkü biliyorum beni hep bu belirsizlik mahvetti. küçük de olsa verdiğin umutlar yok etti. kalbimde sana ayırdığım o kısmı silip atabilirim diye düşündüm belki de sen beni tanımak istersin yakından. uzaktan birbirimize böyle bakmayız belki de. ya da sadece bil istedim hepsi buydu"