İnsan ilişkilerin ne durumda?

Hiç iyi olduğumu düşünmüyorum. Benimle arkadaş olmak isteyenler hep beni kullanmak istedi, sömürmek istedi. Demek ki benim sınır çizmemek gibi bir beceriksizliğim var, iyi niyetimden, çabuk güvenmemden yararlanan insanları çektim hayatıma, insan denmez onlara ya ve bende insanları sevmez oldum.
Derdini anlatır, sıkıntısını anlatır bana, sonra yakın arkadaşı geldiğinde unutur beni. Ben insanlar için boş zamanlarını dolduran, ücretsiz terapi veren bir insanmışım.
Kutlamazlar benim doğum günümü, üstelik hatırladıklarını da söylerler ama ben yine de kutlarım ki o keriz kız mazide kaldı.
Şimdi kimse yok hayatımda, çünkü kimse beni kullanamıyor, manipüle edemiyor, çünkü sınırlarım var, bedel ödetmelerim var.
Yahu seni dinledim, rahatlattım, yakın arkadaşın gittiğinde beni unutarak mı bana teşekkür ediyorsun?
Ben insan ilişkileri konusunda iyi olmak istemiyorum, kötü de olmak istemiyorum.
Çünkü haddini bilmez, merhametsiz, gerek görüyorsa beni hayatında tutan insanlar oldu.
Şunu net olarak söyleyebilirim ki;çok iyi olmak da kusurdur.
Aşırı iyi olduğun zaman ki ona aşırı iyilik denmez, kerizlik denir, işte o halde insanlar sana karşı sınırsız oluyor, iyilik bakımından değil ha, saygısızlık, haddini bilmemezlik, küçümseyici bakışlar bakımından, profesyonel bir saygısıza dönüyor insanlar kişinin sınırları olmazsa eğer.
Ben insanları sevmiyorum, onların zorbalıklarına maruz kaldım.
Belki şimdi yoluma güzel insanlar çıkıyor, komşum benimle arkadaş olmaya çalışıyor, iyi niyetinden şüphem yok, bana aşure verdi, canım benim 🌸
Diğer komşum da öyle.
Dünyada şüphesiz ki iyi insanlar da var ama ben insan sevmiyorum, yalnız kalmayı, bireysel hareket etmeyi seviyorum.
Zamanında karşıma çıkan kötü kalpli kişilerden ötürü iyi insanlara şans vermiyorum, pek bilmiyorum da nasıl arkadaşlık kuracağımı