Ben napcam bu halimle?

Ben içimde sevgi olduğunu unuttum. Özlemek ne demek bilmiyordum. Gerçekten hayatımda ilk defa ailem dışındaki başka bir insana karşı böyle hissettim. Yalnız başıma kaldım sanki. Arkadaşsiz eşsiz dostsuz kaldım. Boşluğa düştüm dayanamadim artık ağladım sadece sarılmak istiyorum bir kez görmek istiyorum

Ben çalışıyorum zaten. Yoğun bir hayatım var. Konser konser geziyorum. Yakın illere gidiyorum tek başıma kafamı dağıtmak için. Gayet özgürüm. Oturup ağlamak için kendimi üzmek için cabalamiyorum. Sadece onu çok özlediğimi fark edip bir anda ağladım. Onu ne kadar çok sevdiğimin farkına vardım. Görüntülü konusamiyoruz. Gemide. Telefon çekmiyor. Üç güne bir sesli arama gerçeklestirebiliyor. Hatta bazen üç gün bile arayamiyor

Hayatımdaki diğer hickimseye ona olduğum kadar şeffaf olamadığımı fark ettim. Neysem oyum onun yanında çok rahattım. Annemin yanında nasıl rahatsam bensem onun yanında da oyleymisim. Bunu o gittikten sonra anladım. Hani acaba beni yanlış anlar mı bunu da söylesem mi diye düşünürsun ya. Ben ona karşı hiç böyle düşünmedim ve o beni hep içimden geçen hisleri anladı. Başka kimsenin yanında oyle rahat hissedemedigim için arkadaşsiz eşsiz dostsuz kaldım dedim.

Hani insanlar dertlerini anlatınca ondan pay çıkartırlar ya da senin aleyhine kullanırlar. Hislerinden senden faydalanmaya çalışırlar ya. O böyle değildi. Hep benim iyiligimi isterdi ve hep benim derdime çare bulmaya çalışırdı. Çok yorulurdum iş yerinde. Başkası olsa sırf kendisi buluşmak görüşmek istediği için benim halim umrunda olmaz oturup dert anlatır birde bana. Ama o sen yorgunsun bugün istersen seni eve götüreyim o halde araç kullanma diyen birisi. Ya bilmiyorum ben boşluğa düştüm işte. Bir an da oldu

Evet bunun farkındayım teşekkür ederim yorumunuz için